Wszystkie chwyty dozwolone Rodzina zebrała się w komplecie. Powód był, jak zwykle, materialny – cho…

Rodzina zebrała się cała, jak zawsze z powodów materialnych, choć wszyscy udawali, iż to zwykła, ciepła kolacja. Luba, córka babci Tekli i matka Martyny oraz Pawła, przewracała w palcach chusteczki babci, w które zawsze zawijała gotówkę… Babcia Tekla już nie mogła sama decydować o pieniądzach nie pamiętała nic i nikogo, ale Luba z przyzwyczajenia odkładała jej emeryturę do tych samych babcinych zawiniątek.

No i znowu jęczała Luba do zgromadzonej rodziny Zniknęły. Dziesięć tysięcy złotych, nie mniej. Nie mogłam się pomylić! Sama liczyłam! Gdzie one przepadają? Mamusiu, pamiętasz, ile tego było?

Babcia Tekla odwróciła się, nie do córki, ale do portretu zmarłego męża.

Och, Piotrusiu… Jaka tu cisza… spojrzała na wnuczkę Żanetę Tylko nie podjadaj moich cukierków, są dla gości… Gdzie Pawełek? W szkole?

Luba zwinęła tysięczne banknoty. Oczywiste było, iż babcia nie zapamięta, ile tam było pieniędzy. Ale Luba była przekonana ktoś kradnie. Ten pomysł wydawał się szaleństwem, bo przecież w domu są tylko swoi, jednak na pewno ktoś kradnie! I to starszej osobie…

Zajechał Paweł, którego akurat wspominała babcia.

Co tu za stypa? rzucił, odkładając kluczyki od starego fiata.

Mama, jego Luba, zaszlochała:

Pawelku, nieszczęście! Pieniądze! Babci znowu zniknęły… Co miesiąc chowam jej emeryturę do tej szafki… Ktoś podkrada!

Paweł rozejrzał się podejrzliwie. Mama ufała wszystkim, on nikomu.

Pieniądze? Gubią się? zmrużył oczy Wiem, gdzie giną!

Poszedł do przedpokoju i przyniósł pasiastą torbę Martyny. Zanim Martyna zdążyła zaprotestować, rozpiął zamek i, ignorując lament matki, wysypał zawartość na stary ceratowy obrus.

Wysypały się pomadka, klucze, lusterko i gotówka.

Dużo gotówki.

Góra zmiętych, ale wyraźnych banknotów. Pięć tysięcy złotych, głównie w pięćsetkach.

Patrzcie! zawołał Paweł, podnosząc jeden banknot Kiedy wchodziłem, upadła mi jej torba podnoszę, a tam pięćsetki! I jakie znajome!

Ciocia Halina, która bez mrugnięcia jadła wcześniej sałatkę jarzynową, nagle się zakrztusiła, połknęła źle i zaczęła kaszleć.

Na każdym banknocie była niemal niewidoczna niebieska linia od długopisu.

Pamiętacie kontynuował Paweł jak miesiąc temu, kiedy mama przeliczała emeryturę, Wiktor przeleciał długopisem po banknotach? To właśnie te pięćsetki z babcinej emerytury.

Wszystkie spojrzenia utkwiły w Martynie.

Martyna dotąd siedziała jak rzeźba, teraz wyraźnie drgnęła.

Paweł, co ty robisz?

Ja? zdziwił się Paweł Nic nie robiłem! Torba spadła, a tu… znajome pieniądze!

Martyna zrozumiała, iż nie ma sensu rzucać się na Pawła czas się tłumaczyć.

To nie ja! poderwała się, zahaczając o stół.

Nawet babcia Tekla przekręciła głowę w jej stronę.

Kto tam hałasuje? spytała babcia Gdzie moje kapcie?

Wszyscy mieli oczy sześć na dziewięć.

Martynko, córeczko wyszeptała Luba Jak mogłaś? Po co? Przecież pracujesz, pomagam ci Jak można okradać babcię?

Mamo, to nie ja! Nic nie wzięłam!

A kto? przenikliwie spytał Paweł Ty jedyna tu ciągle jesteś, mieszasz się w sprawy babci pod pretekstem opieki. Inni dostępu nie mają. Mama by tak nie zrobiła. To mogłaś być tylko ty.

Martyna cofała się, jakby spodziewała się ataku.

Przysięgam, nie tknęłam tych pieniędzy!

Spojrzała na matkę, z nadzieją na ratunek, ale Luba patrzyła na nią jak na potwora.

Kłamiesz… wyszeptała Luba Jak mogłaś

Przecież kocham babcię! głos jej się załamał, łzy napłynęły do oczu Przecież tu przyjeżdżałam, żeby pomóc! Naprawdę nie wzięłam tych pieniędzy!

Logika snu była nieubłagana. Pieniądze wypadały właśnie z jej torby. Żadnych innych podejrzanych.

Dość. To wyjaśnienie podsumował Paweł Szkoda, Martynko. Wystarczyłoby poprosić. Ale kraść babci? Tego by nikt się nie spodziewał.

Tej nocy Martynę wyrzucono za drzwi. Świat jej się przewrócił. Nikt jej nie zrozumiał, nikt nie zechciał jej wysłuchać. Matka, już nieco uspokoiwszy się, próbowała później łagodzić rodzinę, lecz…

Nie wpuszczaj jej, Luba syczała przez telefon ciotka Halina, gdy Luba próbowała podjąć rozmowę To wstyd! Babcia może już nie pamięta, ale gdyby wiedziała, jak się Martyna stoczyła

Luba była posłuszna. Prawie przestała rozmawiać z córką. Gdy Martyna dzwoniła, Luba odpowiadała zdawkowo: zajęta, później, teraz nie mogę.

Martyna próbowała walczyć. Obdzwaniała rodzinę z różnych numerów, ale gdy tylko rozpoznawali jej głos, rozłączali się natychmiast. Podjęła też własną domową śledztwo, ale nikt nie chciał rozmawiać ani wpuścić jej do mieszkania babci.

Udało się namówić tylko mamę na spotkanie.

Mamo, proszę… błagała Martyna Wiem, jak to brzmi, ale przysięgam to nie ja! Dlaczego mi nie wierzysz?

Mamie było trudniej niż innym. W końcu to córka.

Martynko… mnie też boli. Ale pieniądze były u ciebie. Nie wracajmy do tego. Gdybym widziała to tylko ja, może byśmy zapomnieli ale rodzina ci nie wybaczy… Babcia tyle dla ciebie zrobiła.

Ale ja nie winna! Może wypadły wcześniej? Może z innej torby? Może ktoś inny…

Dosyć! ucięła mama Jesteś córką, chcę wierzyć Ale fakty mówią, iż jesteś złodziejką!

Z tym słowem Luba gwałtownie odeszła, zostawiając Martynę w chłodzie.

Nie pozwolili jej się choćby pożegnać z babcią

Ale poczekała, aż wszyscy się rozjadą, aż zgaśnie gwar, i ruszyła pod mieszkanie babci, mając nadzieję, iż znajdzie tam matkę. Czasem jeszcze pozwalała rozmawiać. Może da się tym razem dotrzeć?

Jednak na miejscu otworzył jej Paweł.

Był wysoki; musiała zadrzeć głowę, by spojrzeć mu w oczy. Może i lepiej, iż to on.

Paweł zwróciła się Martyna Porozmawiajmy. Ostatni raz.

Och, Martynko. Wciąż chcesz ratować swoje dobre imię? Już za późno. Najlepiej przyznaj się, wtedy może ci wybaczą.

Ale Martyna nie przeprasza za coś, czego nie zrobiła.

Nie. Chcę znać prawdę. Może ty wtedy coś pomyliłeś? Może pieniądze wypadły z innej torby? Wspomnij…

I nagle jego wzrok zastygł.

Pomyliłem? Martyna, ty naprawdę taka naiwna? nachylił się nad nią Jasne, iż wiem, iż niczego nie ukradłaś. Polozylem ci je sam do torby.

Pociemniało jej w oczach.

Co? tyle tylko zdołała wykrztusić.

Właśnie tak.

Po co? Martyna nie wierzyła Po co ci to było?

Pozbyć się konkurencji.

W walce o spadek, siostrzyczko, każdy sposób jest dobry. Babci zostało wtedy ze dwadzieścia miesięcy, sama widziałaś. Mieszkanie już było przepisane na naszą matkę miało być bez komplikacji z notariuszem. Tu pojawił się problem matka, jak wiesz, jest sentymentalna. Chciała oddać mieszkanie tobie.

Martyna nic już nie rozumiała.

Ale dlaczego?

Bo, kochana Martynko syknął ironicznie codziennie jeździłaś do babci. Karmiłaś, sprzątałaś, czytałaś te jej bajki. Wnuczka idealna. Mama to widziała i miękła. Uznała, iż zasłużyłaś A ja? Ja nie jestem wnukiem? Nie zasłużyłem? Postanowiłem więc, iż z tobą powalczę.

Przecież nie chodziło mi nigdy o mieszkanie! wrzasnęła Martyna, jego wyznanie przyniosło tylko ból Wszystko dla babci! Kochałam ją!

Parsknął śmiechem.

Skończ te bajki! Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi. Chciałaś się wybielić, być tą opiekunką, córeczką do rany przyłóż. Ale pokonałem cię. Jeden do zera.

Martyna nie odpowiedziała.

No więc teraz zakończył Paweł jesteś złodziejką. Matka nigdy nie odwróci się od takiego syna jak ja. Ty jesteś stracona. Mieszkanie, wiadomo, jest moje, bo nie możesz choćby wejść do środka bez skandalu.

Jaki z ciebie drań… powiedziała Martyna.

Cóż, taka natura. Do zobaczenia, siostrzyczko. Spadek mój.

On uchylił drzwi.

Martyna nie ruszyła się z miejsca. Rzeczywiście, mieszkanie by się przydało. Wynajem jest drogi, własnego nigdy nie kupi. Ale kochała babcię. Pamiętała, jak babcia Tekla, choćby w otępieniu, głaskała ją po policzku i szepnęła: Dziękuję, iż przyszłaś, moja dobra… Cała w mojego Piotrusia.

Teraz, żeby odzyskać dobre imię, musiałaby udowodnić, iż Paweł kłamie. Ale jak?

Nie ma jak.

Wyszła, trzaskając drzwiami. Wiedziała, iż za rok nikt już nie będzie pamiętał, iż nigdy nie była zła zostanie tylko jedno wspomnienie: Martyna ukradła pieniądze schorowanej babci.

Paweł już świętował zwycięstwo.