Rozdział 11 / Jake1994

Rano na komendzie panuje ten sam, duszny spokój. Mijam gabinet Owensa. Widzę go przez szybę – siedzi tyłem do drzwi, zgarbiony nad papierami. Nie wchodzę. Owens jest umoczony po uszy, widziałem go na liście płac Marka, ale o tym Gray nie musi wiedzieć. Jeszcze nie teraz. Chcę sprawdzić komendanta.
Idę na najwyższe piętro. Tam, gdzie wykładzina jest grubsza, a powietrze pachnie lepszą kawą i polityką. Sekretarka komendanta patrzy na mnie, jakbym był plamą oleju na nowym dywanie. Moja twarz, szara i nieogolona, kompletnie tu nie pasuje.
— Detektyw Adam Harrison do komendanta Graya — mówię, ignorując ból w boku. — Powiedz mu, iż mam raport z San Pedro. Ten, którego Varga zapomniał napisać.
Dwie minuty później siedzę w gabinecie Montgomery’ego Graya. On stoi przy oknie.
— Harrison. Owens mówił, iż potrzebujesz czasu w dojście do siebie.
— Mark zginął, bo pilnował prawa, o którym pan mówi na konferencjach, komendancie — odpowiadam, kładąc pendrive na dębowym blacie. Przekazuję mu tylko to, co dotyczy Vargi i doków. Zdjęcia Owensa zostawiłem w bezpiecznym miejscu. Nie dam mu wszystkiego, dopóki nie będę pewny, po której stronie stoi.
Gray nie chowa pendrive’a do szuflady. Podchodzi do terminala, wkłada urządzenie i zaczyna przeglądać pliki. W gabinecie słychać tylko miarowe klikanie myszki i mój świszczący oddech.
— Zdjęcia są autentyczne — mówi cicho, powiększając twarz Vargi na pirsie siedem. — I te listy przewozowe... to kody celne zastrzeżone dla transportów rządowych. Dlatego nikt ich nie kontrolował.
— To robota ludzi z tego budynku, komendancie — mówię, trzymając się krawędzi biurka. — To oni uciszyli sprawę Katy i wystawili Marka.
Gray odwraca się powoli. Jego wzrok łagodnieje w sposób, którego się nie spodziewałem.
— Wiedziałeś, iż z Markiem znaliśmy się od czasów akademii? — pyta nagle, a jego głos traci służbowy chłód. — Zaczynaliśmy w tym samym radiowozie. Ja wybrałem drogę na szczyt, on wybrał ulice. Ale nigdy nie przestaliśmy być przyjaciółmi, Adam. Skoro on ci ufał na tyle, by zabrać cię do San Pedro, to ja zaufam tobie. Nikomu innemu. Nie poinformuję Owensa ani nikogo z Ratusza. Ja zajmę się blokowaniem góry, a ty... ty będziesz moimi oczami.
Gray podchodzi do sejfu ściennego, wyjmuje zapasowe radio i podaje mi je. Patrzę na to urządzenie z nieufnością, ale czuję ciężar tej lojalności.
— To jest kanał szyfrowany. Żadnych notatek w systemie. Robimy to dla Marka.
Biorę radio. Wciąż mam zdjęcia Owensa w kieszeni, ale teraz czuję, iż mam z kim iść na tę wojnę. Wychodzę. Mijam biuro Owensa, nie patrzę na niego. Wracam do Forda. Boli, gdy wsiadam, ale teraz ten ból ma cel. Gray sprawdza górę, ja muszę sprawdzić dół.
Pogrzeb Marka odbywa się następnego dnia. Cmentarz św. Judy tonie w szarości, która idealnie pasuje do mojego nastroju. Nie podchodzę do grobu. Stoję dwieście metrów dalej, pod starym, sękatym dębem, z kołnierzem płaszcza postawionym tak wysoko, by nikt nie widział mojej twarzy. Szwy pod żebrami rwią mnie przy każdym wdechu, ale to nic w porównaniu z tym, co czuję, patrząc na nich.
Widzę Sammy. Siedzi w pierwszym rzędzie, skulona, jakby nagle ubyło jej połowę ciała. Pamiętam ją z tamtych wieczorów u nich w domu – zawsze uśmiechniętą, krzątającą się z herbatą, będącą sercem tego wszystkiego, co Mark budował przez trzydzieści lat. Teraz jej dłonie, te same, które podawały mi pieczeń, kurczowo zaciskają się na złożonej w trójkąt fladze. Obok niej siedzą chłopcy. Dwunastoletni Leo, który próbuje trzymać pion i być „silnym”, tak jak uczył go ojciec, i ośmioletni Toby. Ten mniejszy choćby nie patrzy na trumnę. Patrzy na swoje buty, kopiąc bezwiednie w świeżą ziemię, jakby wciąż czekał, aż Mark podejdzie i powie mu, żeby przestał niszczyć spodnie.
Mark nie był dla nich gliniarzem z San Pedro. Był facetem, który w soboty naprawiał ich rowery w garażu i pilnował, by zawsze wracali przed kolacją. Był fundamentem. A teraz są sami. Przez chciwość Vargi i przez to, iż ja nie byłem dość szybki, by go osłonić. Chciałbym podejść, objąć Sammy, powiedzieć Leo, iż jego ojciec był najlepszym człowiekiem, jakiego znałem. Ale nie mogę. Jestem dla nich przypomnieniem nocy, z której Mark nie wrócił.
Kiedy zaczynają opuszczać trumnę, odwracam wzrok. Żałoba to luksus, na który mnie nie stać. Odwracam się i idę w stronę Forda. Każdy krok to obietnica, którą składam im w myślach: nie spocznę, dopóki ci, którzy zgasili światło w ich garażu, nie zapłacą pełnego rachunku.
Wsiadam do auta. Laptop na siedzeniu pasażera stawia opór. System miga na czerwono, żądając weryfikacji. Przeklinam pod nosem, uderzając dłonią w deskę rozdzielczą. Ból w boku natychmiast mnie mrozi. Próbuję obejść firewalla, ręce mi drżą, pot zalewa oczy. W końcu jest. Namierzanie numeru Vargi. Sygnał skacze między wieżami, aż czerwony punkt stabilizuje się w marinie Blue Anchor.
— Mam cię, ty skurwysynu — szepczę.
Chwytam za radio od Graya. — Komendancie, pirs siedemnaście. Varga tam jest.
Głos Graya w radiu jest opanowany. — Harrison, słuchaj. Nie mogę tam wysłać patrolu. Za pięć minut zgłoszę awarię systemu monitoringu. To twoje okno. Wejdź przez przejście serwisowe. Uważaj na siebie, Adam. Nie rób nic głupiego, to rozkaz!
Jadę w stronę San Pedro. Zatrzymuję się sto metrów od bramy. Wysiadam z auta. Każdy ruch to katorga. Przeskakuję przez niski murek techniczny. Powietrze śmierdzi solą i paliwem. Widzę go na samym końcu. Varga siedzi na ławce, zatrzaskuje walizkę. Dźwięk niesie się po wodzie jak wystrzał.
Ruszam. Wyciągam broń, idę nisko. Jestem dwa metry od niego. Już mam przyłożyć mu lufę do potylicy, gdy but zaczepia o grubą, mokrą cumę. Tracę równowagę. Upadam na kolana, a pistolet z głuchym uderzeniem wypada mi z drętwej dłoni i wpada prosto do czarnej wody portu.
Varga reaguje natychmiast. Zanim zdążę wstać, jego ciężki but uderza mnie prosto w twarz. Czuję smak miedzi i słyszę chrzęst własnego nosa.
— Powinieneś zostać w szpitalu, Adam! — ryczy, rzucając się na mnie.
Dopada mnie, jego dłoń zaciska się na moim gardle, a druga uderza prosto w moją ranę. Wyję z bólu. Szwy pękają z mokrym trzaskiem, gorąca krew zalewa mi brzuch.
— Mark zginął, bo był za miękki! A ty zginiesz, bo jesteś za głupi!
Mrok zaczyna mi zamykać pole widzenia, ale wtedy widzę przed oczami twarz żony Marka na pogrzebie. To działa jak zastrzyk adrenaliny. Wbijam kciuki w jego oczy. Varga ryczy i puszcza gardło. Uderzam go czołem w zęby. Przetaczam się przez bok, zostawiając krwawy ślad na deskach. Wstaję resztkami sił.
Dopadam go, uderzam kolanem w splot.
— To... za... Marka — charczę, kopiąc go w bok tak mocno, iż słyszę trzask żeber. Varga dławi się krwią. W jego oczach widzę w końcu czysty, zwierzęcy strach. Puszczam jego kołnierz. Głowa Vargi opada na mokre deski. Ten dźwięk – cichy skowyt – sprawia, iż czuję obrzydzenie do siebie.
W oddali rozdarły mrok syreny. Gray nie kłamał. Osunąłem się na pachołek cumowniczy. Czułem, jak ciepło ucieka ze mnie razem z krwią. Widzę Komendanta Graya idącego przez pirs. Kuca przy mnie.
— Harrison... mówiłem, żebyś go nie zabijał.
— Żyje... — wychrypiałem. — Skomle. To chyba... dobry znak.
Mundurowi podnoszą Vargę. Gray kładzie mi rękę na ramieniu.
— Zrobiłeś swoje, Adam. Mamy jego zeznania na radiu. Mark dostał sprawiedliwość, na którą zasłużył.
Upadłem na plecy, patrząc w czarne, deszczowe niebo. Nie czułem triumfu. Czułem tylko zmęczenie. Gray może i wygrał swoje starcie, ale moja wojna wciąż trwała. Owens wciąż siedział w swoim gabinecie, pewny, iż nikt nie ma na niego haków. Nie wiedział, iż zdjęcia z pendrive`a wciąż parzą mnie w kieszeni.