— Przepraszamy najmocniej — zaczął jeden z funkcjonariuszy — ale ta pani twierdzi, iż wasz kot przeskoczył na jej balkon, zaatakował ją, a potem ukradł jej kociaka…

Proszę nam wybaczyć zaczął jeden z policjantów ale ta pani twierdzi, iż wasz kot przeskoczył na jej balkon, zaatakował ją, a potem ukradł jej kociaka…

Są takie bloki, które wszyscy nazywają narożnymi. To znaczy, iż dwa skrzydła łączą się w jedną całość, ale stoją dokładnie pod kątem prostym dziewięćdziesiąt stopni.

Jeśli od strony podwórza są balkony, to właśnie w tym rogu niemal się stykają.

To niemal to zaledwie półtora metra.

Ale wracając…

Mężczyzna i kobieta, mieszkający na piątym piętrze, wracali pewnego dnia do domu po pracy. Pracowali w jednej firmie i jeździli razem samochodem.

Przechodząc przez podwórko, zobaczyli, jak bezpańskie psy napadły na bezdomnego kota, którego dokarmiali również i oni.

Mężczyzna przepłoszył psy, jednak kot był już poraniony. Na szczęście nie śmiertelnie. Zabrali go więc do samochodu i pojechali do weterynarza.

W klinice rany opatrzono, zaszyto, podłączono kroplówkę z solą fizjologiczną i witaminami, podano zastrzyk z antybiotykiem i zalecono codzienne kontrole przez tydzień.

Tak właśnie Stefan znalazł się u nich w domu.

Dlaczego Stefan? zapytacie. Bo wyglądał jak prawdziwy „szef”. Miał w sobie coś groźnego. ale okazało się…

Groźny Stefan zadziwiająco gwałtownie przyzwyczaił się do ciepła i opieki. Już po kilku dniach leniwie rozkładał się na miękkiej poduszce na kanapie i przeciągał zadowolony, mrucząc, gdy kobieta go głaskała.

Patrz, jaki rozpieszczony śmiała się, drapiąc go po brzuszku.

Stefan trochę się jeszcze wzdrygał rany mu doskwierały ale mruczał dalej. To wyraźnie mu się podobało.

Z dnia na dzień zdrowiał, sierść znów świeciła, a on najchętniej układał się na ich kolanach do snu.

Dawne życie chłód, głód, strach, bójki powoli znikało, jakby to był jedynie zły sen.

Teraz codziennie wychodził na balkon, siadał na krawędzi i obojętnym wzrokiem obserwował podwórko. Na dwór go już nie ciągnęło. Znał cenę tej wolności.

Sąsiednie balkony zupełnie go nie interesowały. Dopóki…

Dopóki na niemal stykającym się balkonie w sąsiedniej klatce nie pojawił się kociak. Maleńki, puchaty, czyściutki.

Rasowy rozpieszczaniec… ocenił Stefan i prychnął pogardliwie, ostentacyjnie odwracając się ogonem do góry.

Jednak następnego dnia przyciągnął go dziwny dźwięk. Zatrzymał się i nasłuchiwał dźwięk dochodził właśnie stamtąd, od ulubieńca losu.

Stefan podszedł bliżej.

Kociak skulił się w kącie i cicho płakał.

Hej! zawołał Stefan. Co się dzieje? Dlaczego wyjesz? Nie smakuje ci karma?

Malec zadrżał i jeszcze bardzie wcisnął się w ścianę, patrząc z lękiem na dużego, groźnego kota.

Powiesz mi, dlaczego płaczesz? powtórzył Stefan.

Kociak, nie wychodząc z kryjówki, wyszeptał:

Uderzyła mnie kapciem… Wiesz, jak to boli?

Stefan nie znał uczucia uderzenia kapciem. W jego domu był ukochany i rozpieszczany, wszystko mu wybaczano. ale ból dobrze pamiętał.

Kapciem? zdziwił się Za co?

Miauknąłem rano. Byłem głodny.

I co? nie dowierzał Stefan.

Za to dostałem. I jeszcze krzyczała…

Stefan zamilkł. Mały szary kłębuszek drżał w kącie i bał się wydać choćby dźwięk.

Nagle przypomniało mu się własne, uliczne życie chłód, głód, wieczny lęk.

Biją często? zapytał cicho.

Prawie codziennie zachlipał kociak. Za każdy hałas czy psotę. Ona mnie nie lubi…
Za to przez telefon mówi koleżankom, iż jestem drogi. Że kosztowałem fortunę. Nie wiem nawet, co to znaczy drogi…

Stefan wiedział. Jego pani często mówiła:

Jesteś moim najdroższym kotkiem.

Tutaj jednak to słowo brzmiało inaczej.

Zmarszczył się. Sytuacja była dziwna. Żal mu było malucha. Na ulicy wiedziałby, co robić. Ale teraz…

Teraz był domowym, kochanym kotem. Co niby mógł zrobić?

W pewnym momencie za drzwi ktoś zawołał malca. Przytulił uszy, ogon, pod łapami pojawiła się mokra plama ze strachu. gwałtownie przemknął przez otwarte drzwi.

Stefan długo gapił się na to mokre miejsce. Przypomniał sobie, jak sam był kiedyś taki malutki i popuścił ze strachu przed wielkim psem…

Od tamtej pory spędzał większość czasu w balkonie. Nowy towarzysz miał wielkie imię Złoty.

Stefan uważał, iż lepiej pasowałoby Chudzinka.

Chudzinka przyzwyczaił się już do Stefana i coraz częściej wspinał się na swój balkon, by opowiadać:

Dziś powiedziała pociągał nosem iż jeżeli nie przestanę hałasować, to wyrzuci mnie przez balkon. Ma już dość sprzątania po mnie…

Stefan aż jeżył sierść z oburzenia, zęby same się szczerzyły.

Wielokrotnie słyszał krzyki sąsiadki i jej przekleństwa, a czasem…

Czasem aż podskakiwał na dźwięk uderzenia kapciem o małe ciało kociaka.

Decyzję podjął już dawno. Tylko strach go powstrzymywał.

Wyrzucą mnie. Za to na pewno mnie wyrzucą bił się z myślami.

Nie chciał wracać do głodu i samotności. Nie chciał stracić tych ludzi, którzy dali mu dom.

Ale myśl, iż kobieta mogłaby zabić malucha, nie dawała mu spokoju.

Wszystko wydarzyło się kilka dni później.

Stefan siedział na balkonie i nasłuchiwał. Z mieszkania sąsiadki znów dobiegały krzyki. Kobieta, leżąc w łóżku, darła się na Chudzinkę.

Stefan widział to wszystko w odbiciu przeszklonych drzwi.

Kobieta schyliła się, podniosła kapeć, zamachnęła się na przerażonego malca i wrzasnęła:

Zabiję cię, potworze!

Nie pamiętał nawet, jak znalazł się na jej balkonie. Po prostu przeskoczył te półtora metra.

Kobieta nie zdążyła rzucić kapciem. Tuż przed nią na łóżku pojawiło się…

Nie. To się ZJAWIŁO.

Stworzenie jak z koszmaru.

Wielki kot z bandycką miną, wyszczerzony, warczący, z tak groźnym spojrzeniem, iż wydawało jej się, iż zieje ogniem.

Tak to widziała.

Wrzasknęła, upuściła kapeć, a po jej nogach poleciało ciepłe…

Przestraszyła się na śmierć.

Diabeł podniósł łapę z ostrymi pazurami. Kobieta zakryła twarz rękami i zemdlała.

Dziesięć minut później ktoś zadzwonił do drzwi właścicieli Stefana. Przed ich mieszkaniem stała roztrzęsiona sąsiadka z dzikim wzrokiem.

Wasz kot mnie zaatakował!!! krzyczała. Podrapał mnie, ukradł mojego drogiego kociaka! Wzywam policję!

Proszę pani spokojnie odparła właścicielka kota nasz Stefan cały czas siedzi w domu. Kotka u nas nie ma.

Sąsiadka zrobiła się purpurowa ze złości. Chciała coś dodać, ale tylko syknęła wściekle i wybiegła trzaskając drzwiami.

Po kolejnych dziesięciu minutach pojawił się patrol policji. Za funkcjonariuszami stała sąsiadka, tłumacząc im coś gwałtownie i chaotycznie.

Przepraszamy, zaczął jeden z policjantów. Ta pani twierdzi, iż wasz kot przeskoczył do niej na balkon, zaatakował ją i porwał jej kociaka…

Słucham?! jednocześnie wykrzyknęli małżonkowie.

Ich twarze wyrażały zdumienie.

Proszę wejść zaproponował spokojnie mężczyzna. Możecie sami zobaczyć: nasz kot śpi na kanapie. Kociaka u nas nie ma.

Cała ekipa weszła do środka. Stefan naprawdę spał rozciągnięty wygodnie na kanapie.

To on! To ten potwór! zawyła sąsiadka. On mnie podrapał i ukradł mojego Złotego!

Przepraszamy, co dokładnie ukradł? nie rozumieli policjanci. Wasz kot ukradł wasze złotówki?

Czy wy poważnie?! warknęła. Kociaka! On się nazywa Złoty!

Policjanci spojrzeli po sobie i wyszli na balkon.

Prawie dwa metry rzucił jeden.

I pani chce nam wmówić, iż kot przeskoczył taką odległość z kociakiem w pysku? dodał drugi.

Nie wierzycie mi?! wrzeszczała sąsiadka, biegając po mieszkaniu i krzycząc: Złoty! Złoty! Złoty!

Otwierała szafy, wysuwała szuflady, zrzucała pościel z łóżka, wysypywała wszystko na podłogę.

Policjanci musieli ją usadzić na krześle.

Proszę pani powiedział stanowczo jeden z nich to już narusza prawo. Właściciele mieszkania mogą podać panią do sądu za zniszczenia.

Co? Ja? Po tym, jak ich kot mnie zaatakował i zabrał mojego kota?!

A może pokaże pani, gdzie dokładnie kot panią podrapał albo ugryzł? dodał drugi.

Sąsiadka speszyła się, zająknęła, po czym wrzasnęła:

Jeszcze pożałujecie!

Przepraszam panią wtrąciła grzecznie właścicielka mieszkania czy mogłaby pani wstać z mojego krzesła? Niestety bardzo wyraźnie czuć od pani mocz…

Oczy sąsiadki zrobiły się wielkie ze zdumienia, potem poczerwieniała, zzieleniała, a na koniec zbielała ze złości.

Wypadła z ich mieszkania trzaskając drzwiami.

Czy zamierzacie zgłosić sprawę? zapytał jeden z policjantów.

Nie odpowiedzieli zgodnie.

Chyba nie jest z nią najlepiej łagodnie dodała kobieta.

Przepraszamy za kłopot, powiedzieli policjanci i wyszli.

Małżeństwo spojrzało na Stefana, który już siedział grzecznie na kanapie.

Sprawdzimy… powiedział mężczyzna.

Sprawdźmy… powtórzyła kobieta.

Stefan spojrzał na nich winny, po czym zeskoczył z kanapy i podszedł do szafy.

Zręcznie podważył pazurem drzwiczki, wskoczył na półkę i wyciągnął spod sterty ręczników… kociaka.

Boże równocześnie westchnęli.

Usiedli na kanapie.

Stefan podszedł i delikatnie ułożył obok nich trzęsącego się szarego kociaka, skulonego w strachu.

I co teraz? zapytała kobieta, biorąc malca na kolana.

Chudzinka zadrżał i jeszcze bardziej się skulił.

Nie bój się, maleńki łagodnie rzekł mężczyzna.

U nas koty się nie krzywdzi, dodała kobieta, głaszcząc kocią grzbiet. A ty, mój drogi… masz szlaban, Stefan. Tak nie wolno. Po prostu nie wolno. Trzeba było inaczej…

A jak inaczej? zdziwił się mąż. Przecież wyciągnął malca z piekła. Za co go karzesz?

I w ogóle, nie mamy przecież żadnego kociaka, przecież sami słyszeliście, co mówiła policja.

Jak zwykle westchnęła kobieta do Chudzinki męska solidarność. Może jeszcze chcesz Stefana nagrodzić?

Właśnie tak! uśmiechnął się facet. Chodź Stefan, dostaniesz kurczaka.

Popatrz tylko na niego! oburzyła się, zerkając pytająco na kociaka.

A maluch niespodziewanie wyciągnął łapki, objął jej dłoń i przytulił się.

Kobieta uśmiechnęła się łagodnie:

No dobrze, tym razem wybaczam.

Mąż z Stefanem poszli do kuchni, a Chudzinka został na kolanach pani, cichutko mrucząc. Teraz już wiedział, jak przyjemne są pieszczoty.

I zaczął się zastanawiać, czym jest naprawdę bycie drogim.

W ustach tej dobrej kobiety znaczyło to coś zupełnie innego…

Bo prawdziwą wartość mamy dopiero wtedy, kiedy ktoś nas kocha i pamięta, iż każda istota, choćby najmniejsza, zasługuje na bezpieczeństwo i dobroć.