— Proszę nam wybaczyć — zaczął jeden z policjantów — ale ta pani twierdzi, iż wasz kot wskoczył na jej balkon, zaatakował ją, a potem porwał jej kociaka…

Przepraszamy zaczął jeden z policjantów. Ale ta pani twierdzi, iż wasz kot przeskoczył na jej balkon, zaatakował ją, a potem ukradł jej kociaka

Zdarzają się budynki, które nazywamy narożnymi dwa skrzydła połączone w jeden, ustawione względem siebie pod kątem prostym, dokładnie dziewięćdziesiąt stopni. jeżeli są tam balkony od wewnętrznej strony, to narożne prawie się stykają.

To prawie wynosi maksymalnie półtora metra.

I tak

Pewnego dnia, mieszkający na piątym piętrze pan Paweł i pani Milena wracali do domu po pracy. Pracowali razem i codziennie dojeżdżali do firmy ich autem.

Przechodząc przez podwórko, zauważyli, jak sfora bezpańskich psów zaatakowała kota, którego dokarmiali mieszkańcy w tym oni sami.

Paweł przegonił psy, ale kot był ranny. Na szczęście niegroźnie. Zabrali go ze sobą i wrócili do samochodu.

W weterynaryjnej lecznicy oczyszczono rany, zszyto je, zaaplikowano kroplówkę z elektrolitami i witaminami, podano antybiotyk, a na koniec poproszono, by przez najbliższy tydzień przychodzić z kotem na kontrole i zastrzyki.

I tak Gucio zamieszkał u nich.

Czemu Gucio? zapytacie. Od gucio-gangster wyglądał groźnie. Jednak, jak się okazało

Groźny Gucio gwałtownie przyzwyczaił się do ciepła i troski. Już po paru dniach rozciągał się na miękkim kocyku na kanapie, mruczał z zadowoleniem i przewracał oczy z błogości, gdy Milena go głaskała.

Popatrz na tego pieszczocha śmiała się, drapiąc go po brzuchu.

Gucio lekko się krzywił rany wciąż przypominały o sobie ale mruczał dalej. Był szczęśliwy.

Wyzdrowiał, odżył, sierść mu się błyszczała, wylegiwał się już z przyjemnością na kolanach swoich wybawców.

Dawne życie zimno, głód, strach powoli znikało jak zły sen.

Teraz zaś wychodził na balkon, przysiadał na skraju i z uwagą obserwował podwórko. Na zewnątrz nie ciągnęło go już. Zbyt dobrze pamiętał cenę tamtej wolności.

Sąsiednie balkony nie interesowały go, dopóki

Dopóki na niemal stykającym się balkonie sąsiadów nie pojawił się mały, puchaty kociak, zadbany, wyraźnie rasowy.

Pupil z rodowodem Skąd on ma wiedzieć, jak to jest naprawdę? pomyślał Gucio i prychnął pogardliwie, demonstracyjnie odwracając się ogonem do góry.

Ale już następnego dnia usłyszał dziwny dźwięk. Nasłuchiwał głos dochodził właśnie od ulubieńca losu.

Zbliżył się.

Maluch skulony przy ścianie, cichutko popłakiwał.

Hej! zawołał Gucio. Czemu płaczesz? Za mało dostajesz? Niewłaściwa karma?

Kociak zadrżał jeszcze mocniej, skulił się w kąt, patrząc z lękiem na dużego, groźnego kota.

No, dlaczego płaczesz? powtórzył Gucio.

I wtedy kociak szepnął z ukrycia:

Ona mnie uderzyła kapciem Wiesz, jak to boli?

Gucio nie wiedział, co to cios kapciem. Teraz był kochany i rozpieszczany, wybaczano mu wszystko. Ale ból doskonale pamiętał.

Kapciem? dopytał. Za co?

Zmiauczałem rano. Byłem głodny

I co? zdziwił się Gucio.

Za to mnie uderzyła. I krzyczała

Gucio zamilkł. Przed nim w kącie dygotał drobny szary kłębek, bojący się już choćby wydać dźwięk.

Przypomniało mu się własne, uliczne życie mroźne, głodne, pełne strachu.

Często cię bije? spytał cicho.

Prawie zawsze wyszlochał maluszek. Za hałas czy rozrabianie. Ona mnie nie kocha

Za to przez telefon chwali się koleżankom, iż jestem drogi. Że kosztowałem kupę pieniędzy. A ja nie rozumiem, co to znaczy drogi

Gucio wiedział. Jego pani często mówiła:

Ty mój kochany skarbie!

Ale tutaj to słowo brzmiało inaczej.

Zmarszczył brwi. Było mu żal kociaka. Na ulicy wiedziałby, co robić. Ale teraz

Teraz był domowym kotem. Co wypada w takiej sytuacji?

Kociaka zawołano do mieszkania. Skulony, przerażony, niemal popuścił pod siebie ze strachu. Przemknął przez drzwi.

Gucio patrzył na mokrą plamę. Przypomniał sobie, jak kiedyś, jako malutki, narobił ze strachu przed wielkim psem

Od tej pory spędzał na balkonie jeszcze więcej czasu. Nowego znajomego nazwano hucznie Złoty.

Zdaniem Gucia, lepiej by pasowało Wycieruszek.

Wycieruszek przywykł już do Gucia i chętnie przybiegał się poskarżyć:

Dziś powiedziała smarkał nosem iż jak nie przestanę hałasować, to wyrzuci mnie z balkonu. Ma dość po mnie sprzątać

Guciowi aż sierść stawała dęba, zęby same się szczerzyły.

Często słyszał krzyki pani Wycieruszka i jej wulgarne przekleństwa, a czasem

Czasem wstrząsał się na dźwięk uderzenia kapcia o malutkie ciałko.

Już dawno zdecydował, co zrobi. Ale powstrzymywał go strach.

Wyrzucą mnie myślał. Na pewno wyrzucą.

Nie chciał wracać tam do głodu, zimna i samotności. Nie chciał tracić ludzi, którzy go uratowali.

Ale myśl, iż ona może zabić kociaka, nie dawała mu spokoju.

Wszystko wydarzyło się kilka dni później.

Gucio siedział na balkonie i nasłuchiwał. Z sąsiedniego mieszkania znów dobiegły krzyki. Kobieta w łóżku znowu wrzeszczała na Wycieruszka.

Gucio widział w odbiciu szyby, co się dzieje.

Nachyliła się, podniosła kapeć, zamierzyła się na kociaka wciśniętego w podłogę i wrzasnęła:

Uduszę cię, potworze!

Nie wiedział potem, jak to się stało, iż znalazł się na balkonie sąsiadki. Po prostu przeskoczył to półtora metra.

Kobieta nie zdążyła rzucić kapciem. Przed jej oczyma pojawiło się

Nie, nie pojawił się ktoś.

Coś jakby z koszmaru.

Wielki kot o gangsterkiej mordzie, zjeżony, syczący i fukający. W jej oczach z pyska buchał ogień, a z oczu sypały się iskry.

Tak jej się wydawało.

Wrzasnęła, upuściła kapeć, a po jej nogach w piżamie spłynęła ciepła

Dla niej to był sam diabeł.

Diabeł uniósł łapę z ostrymi pazurami. Zaczęła wrzeszczeć, zasłoniła się ramionami i straciła przytomność.

Dziesięć minut później do drzwi Pawła i Mileny zapukała roztrzęsiona sąsiadka, z dzikim spojrzeniem.

Wasz kot mnie zaatakował!!! krzyczała. Podrapał mnie i ukradł mojego bardzo drogiego kota! Dzwonię na policję!

Proszę pani spokojnie odpowiedziała Milena nasz Gucio cały czas jest w domu. Nie wychodzi. Kociaka pani też tu nie ma.

Sąsiadce wykrzywiła się twarz. Chciała coś dodać, ale wydała tylko z siebie wściekłe syczenie. Odwróciła się i trzasnęła drzwiami.

Po kolejnych dziesięciu minutach zjawili się policjanci. Za nimi stała zapłakana sąsiadka, bełkotliwie tłumacząc coś na swój sposób.

Przepraszam zaczął jeden z funkcjonariuszy ta pani twierdzi, iż wasz kot przeskoczył do niej na balkon, zaatakował ją i porwał jej kociaka

Słucham?! powiedzieli jednocześnie Paweł i Milena.

Na ich twarzach było absolutne zdumienie.

Proszę wejść, panowie zaproponował spokojnie Paweł. Możecie sami sprawdzić: nasz kot jest w domu, śpi na kanapie. Kociaka u nas nie ma.

Wszyscy weszli do środka. A faktycznie Gucio spał rozciągnięty na kanapie.

To on! To on! wrzasnęła sąsiadka. On mnie zaatakował i ukradł mojego Złotego!

Przepraszam, co on ukradł? dopytali policjanci. Ich kot zabrał pani złote?

Oszaleliście?! wydarła się. Mój kotek nazywa się Złoty!

Policjanci spojrzeli po sobie i wyszli na balkon.

Prawie dwa metry zauważył jeden.

I twierdzi pani, iż kot przeskoczył taki dystans z kociakiem w zębach? dopytał drugi.

Nie wierzycie mi?! szarpała się sąsiadka, miotała się po obcym mieszkaniu, krzycząc: Złoty! Złoty! Złoty!

Otwierała szafy, szuflady, zrzucała pościel z łóżka i wysypywała rzeczy na podłogę.

Policjanci musieli ją posadzić siłą.

Proszę pani powiedział jeden z nich dobitnie łamie pani prawo. Za to, co pani zrobiła, właściciele mogą zgłosić sprawę do sądu.

Co?! Przeciwko mnie?! Po tym, jak ich kot mnie poturbował i ukradł mojego kota?!

Swoją drogą wtrącił drugi policjant. Niech pani pokaże, gdzie dokładnie została pani podrapana czy ugryziona.

Sąsiadka zamilkła, zmieszała się, po czym zaczęła wrzeszczeć:

Jeszcze was załatwię! Jeszcze zobaczycie!

Przepraszam, ale od pani intensywnie pachnie moczem grzecznie odezwała się Milena. Czy mogłaby pani wstać z mojego krzesła?

Oczy sąsiadki zrobiły się wielkie. Najpierw poczerwieniała, potem zbladła, a na końcu wybiegła, trzaskając drzwiami.

Złożą państwo zawiadomienie? zapytał jeden z policjantów.

Nie odpowiedzieli zgodnie Paweł i Milena.

Pani chyba nie do końca jest zdrowa łagodnie dodała Milena.

Przepraszamy za kłopot skłonili się policjanci i wyszli.

Paweł i Milena spojrzeli na Gucia, który właśnie się rozbudził i siedział na kanapie.

No, zobaczymy powiedział Paweł.

No, zobaczymy powtórzyła Milena.

Gucio spojrzał na nich z poczuciem winy, po czym zeskoczył z kanapy i podszedł do szafy.

Sprawnie otworzył drzwi pazurkami, wskoczył na półkę i delikatnie spod ręczników wyciągnął kociaka.

O rany odetchnęli równocześnie.

Usiedli na kanapie.

Gucio podszedł wolno i ostrożnie położył przy nich drżący szary kłębuszek, skulony ze strachu.

I co teraz? spytała Milena, biorąc kociaka na kolana.

Wycieruszek zadrżał, skulił się jeszcze bardziej.

Nie bój się, mały delikatnie powiedział Paweł.

U nas kotom nic się nie dzieje dodała Milena, głaszcząc trzęsący się grzbiet. Ty za to, Guciu masz szlaban. Tak się nie robi. Nie wolno, po prostu nie wolno. Trzeba było wymyślić coś innego

A co innego? zdziwił się Paweł. Przecież wyciągnął malca z łap czarownicy. Za to go ukarasz?

Zresztą, przecież nie mamy tu żadnego kociaka. Sama słyszałaś policjantów.

No tak, westchnęła Milena do Wycieruszka. Tak to jest z nimi. Męska solidarność. Może powinnam go jeszcze nagrodzić?

Oczywiście! Nagrodzić! uśmiechnął się Paweł. Chodź, Guciu, dostaniesz kurczaka!

Spójrz tylko na niego! zgryźliwie zauważyła Milena, niby to szukając wsparcia u Wycieruszka.

Ale kociak niespodziewanie wyciągnął łapki i przytulił się do jej ciepłej dłoni.

Milena uśmiechnęła się i pogodziła:

Dobrze Tym razem mu daruję.

Paweł z Guciem poszli do kuchni, a Wycieruszek już spokojnie leżał na jej kolanach, cicho mrucząc. Zrozumiał wreszcie, jakie to przyjemne, kiedy się głaszcze.

I jeszcze jedną rzecz rozgryzał znaczenie słowa kochany.

Dlaczego wydawało mu się, iż na ustach tej dobrej pani to słowo jest zupełnie inne

Bo dom, czułość i dobroć są warte znacznie więcej niż złote, a prawdziwe uczucie nie jest kwestią ceny, tylko serca.