Jedna cieśnina, jeden rozkaz. I świat płaci rachunek za ropę dwa razy

Jedna decyzja irańskich generałów wystarcza, żeby światowe ceny paliw wystrzeliły. I nagle okazuje się, iż cała „suwerenność energetyczna na ropie i gazie” kończy się tysiące kilometrów od naszej stacji benzynowej.

Kiedy irański Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej ogłasza zamknięcie Cieśniny Ormuz i ostrzega statki przed żeglugą, to nie jest lokalny incydent, ale wstrząs dla globalnej energetyki. Przez ten przesmyk przechodzi około jednej trzeciej światowego LNG i znacząca część ropy, więc każdy komunikat radiowy natychmiast odbija się na rynkach. Sama zapowiedź wystarcza, by armatorzy wstrzymywali rejsy, a ubezpieczyciele podnosili stawki.

Cieśnina łączy Zatokę Perską z Omańską i stanowi jeden z kluczowych szlaków transportu surowców. Szacunki mówią o około 20 proc. globalnych dostaw ropy i podobnym udziale LNG. Iran kontroluje jej północną część, co daje mu realny wpływ na bezpieczeństwo żeglugi. Kilka dni napięcia wystarcza, by rynki reagowały nerwowo.

Grecja i Wielka Brytania zalecają unikanie regionu Zatoki Perskiej. Alternatywne trasy wydłużają transport i zwiększają koszty. Te koszty gwałtownie przenoszą się na ceny paliw i gazu. choćby krótkie zakłócenia podbijają notowania i zwiększają zmienność.

Efekt jest prosty: presja inflacyjna. Droższa ropa oznacza droższy transport i produkcję, a to widać przy dystrybutorze i w cenach towarów. Polska nie leży nad Zatoką Perską, ale płaci rachunek tak samo jak inni.

Jeśli 90 proc. gazu i 97 proc. ropy Unia Europejska sprowadza z zewnątrz, to nie mówimy o suwerenności, tylko o iluzji kontroli. Każdy kryzys tysiące kilometrów od nas staje się naszym problemem gospodarczym. Albo odcinamy się od tej kroplówki z ropy i gazu, albo dalej będziemy płacić za cudze wojny i cudze decyzje.