Internetowe sensacje, teorie zamachu pozbawione sensu i logicznych podstaw

Za każdy razem, gdy dochodzi do jakiejś tragedii z udziałem znanej osoby, natychmiast pojawiają się sensacyjne interpretacje, które zaczynają żyć swoim życiem. Jest to zjawisko tak stare jak Internet i prawie tak samo potężne. Dokładnie w te same tryby wpadał historia tragicznej śmierci posła Lewicy Łukasza Litewki. Na popularnych portalach społecznościowych od pierwszego dnia pojawiły się „analizy” dowodzące, iż to nie był zwykły wypadek, jakich w Polsce zdarza się wiele, ale poseł został z premedytacją zamordowany.

Wszystkie tego typu śledztwa internetowe zaczynają się od motywu i trzeba przyznać, iż samo wskazanie motywu nie jest abstrakcyjne i choćby w pewnym stopniu bazuje na prawdopodobnych przesłankach. Osoby upierające się przy morderstwie wskazują, iż poseł Litewka był zaangażowany wiele spraw, które budziły wielkie społeczne emocje, a przy tym mógł się narazić wielu środowiskom i poważnym osobom. Szczególną uwagę zwracano na afery pedofilskie, w tym głośną aferę o mocnym zabarwieniu politycznym, jaka miała miejsce w Kłodzku. Prawdą jest, iż śp. Łukasz Litewka poświęcał swoją uwagę tym brudnym procederom i wielokrotnie zabierał głos, ale to stanowczo za mało, żeby uwiarygodnić motyw morderstwa i tym bardziej uznać za niepodważalny.

Aferą kłodzką zajmowali się praktycznie wszyscy politycy opozycji i wielu dziennikarzy. Unikalnych informacji jako pierwszy dostarczył dziennikarz Marcin Torz, później pojawił się mocny materiał na „Kanale Zero” i całe morze internetowych komentarzy, zarówno imiennych, jak i anonimowych. Dlaczego zatem Łukasz Litewka miałby zostać celem „zamachowca”, skoro jego publikacje i wypowiedzi nie zawierały żadnych nowych faktów, tylko bazowały na ustaleniach powszechnie dostępnych. Wydaje się, iż te wątpliwości w dostateczny sposób podważają motyw, ale przyjmijmy roboczo, iż tak nie jest. Za motywem musi stać morderca i w tym punkcie, przy zachowaniu zdrowego rozsądku, teoria o zamachu lub morderstwie upada z hukiem.

Zakładając, iż poseł Litewka naraził się poważnym ludziom i być może ludziom władzy, trudno zrozumieć dlaczego „zamach” przeprowadzono w tak amatorski i nieudolny sposób. Zamachowcem okazał się 57-letni mężczyzna, który o godzinie 13.00 opuścił swoje miejsce pracy, by kwadrans później, w drodze do domu, śmiertelnie potrącić Łukasza Litewkę. Narzędziem „zamachu” był stary samochód, tak nieudolnie prowadzony, iż wylądował w rowie, z uszkodzeniem przedniej szyby po stronie kierowcy, co w sposób bezpośredni zagrażało życiu lub co najmniej zdrowiu „zamachowca”. Z miejsca wypadku kierowca nie uciekł, ponadto przyznał się do winy i chociaż prawdopodobnie nie zeznał prawdy, gdy twierdził, iż zasłabł albo zasnął, to Policja nie miała żadnego problemu z jego zatrzymaniem i późniejszym aresztowaniem.

Czy „poważni ludzie” wysyłają do takiego zadania kompletnego amatora, który oddaje się w ręce Policji i tym samym stanowi zagrożenie dla „poważnych ludzi”, bo w każdej chwili może ich wydać? Nic w tej teorii zamachu się nie zgadza i wręcz razi naiwnością, posuniętą do granic niedorzeczności. Gdyby to rzeczywiście była planowana zbrodnia, przebieg wydarzeń byłby zupełnie inny. Zamachami zajmują się zawodowcy, a oni nie popełniają tak rażących błędów, jakie gołym okiem widać w tej tragedii o ile ją traktować inaczej niż zwykły wypadek drogowy. Zleceniodawcy zawsze i wszędzie na pierwszy miejscu stawiają swoje bezpieczeństwo, dlatego nie ma mowy o pozostawieniu na miejscu zbrodni choćby jednego świadka, nie wspominając o zamachowcu oddającym się w ręce Policji.

Nie wierzymy nikomu, nie wierzymy w nic! Patrzymy na fakty i wyciągamy wnioski!