Imagao Rozdział 8 Stray dog / Jake1994

Droga z rancza Paula w stronę rezerwatu wiła się jak brudna, rdzawa wstęga. Wiosna w dolinie Flathead nie miała w sobie nic z pocztówkowej sielanki, którą sprzedawano turystom w parkach narodowych. Była brutalna i surowa. Topniejący, szary śnieg zamieniał leśne dukty w grzęzawiska i odsłaniał całą zgniliznę, którą zima łaskawie przykryła litościwym, białym całunem. Powietrze pachniało mokrą ziemią, gnijącym igliwiem i obudzoną, drapieżną naturą, która po miesiącach mrozu znów zaczynała pożerać słabszych.

Ciszę w kabinie zakurzonego pick-upa zakłócał tylko warkot silnika walczącego z błotem. Przejeżdżaliśmy właśnie przez obrzeża Blackwood – miasteczka, które powoli przegrywało walkę z lasem. W latach osiemdziesiątych był to tętniący życiem ośrodek wycinki, ale po tym, jak wielki pożar strawił główny tartak i tysiące hektarów surowca, korporacje wycofały kapitał. Połowa ludzi wyjechała, a resztę po prostu zostawiono na pożarcie głuszy. Teraz korzenie starych sosen dosłownie rozsadzały pękający asfalt, a rdza i mech trawiły opuszczone stacje benzynowe. Góry, wznoszące się nad dachami wraków domów, patrzyły na to z ciężką, kamienną obojętnością.
Perry ścisnął kierownicę, omijając głęboką wyrwę w drodze. – Komuna siedzi na stanowej ziemi, jakieś dwie mile za linią dawnego wyrębu – odezwał się, przerywając milczenie. Jego głos wciąż zdradzał nerwowość, z którą nie potrafił sobie poradzić. – Zjechali tu jakieś pięć lat temu. Szeryf Reynolds mówi, iż to zakała hrabstwa. Złodzieje, dilerzy, degeneraci. jeżeli Jesse wpadł w złe towarzystwo, to tylko tam.
Spojrzałem na młodego strażnika przez szybę. – Odznaka to nie jest wykrywacz prawdy, Perry. To, co mówi szeryf, to jedno, a to, co mówi ulica, czy w tym wypadku las, to drugie. Zanim zaczniesz oskarżać, musisz wiedzieć, na co patrzysz.
Perry zgasił silnik, gdy błotnista droga ostatecznie zniknęła pod zwałami gałęzi i prowizorycznym ogrodzeniem z pordzewiałej siatki i starych opon. Wysiedliśmy. Wilgoć natychmiast przeniknęła przez moje dżinsy.

Obozowisko wyglądało jak cmentarzysko po apokalipsie, nad którym unosił się słodkawy, duszący fetor niemytych ciał, palonego plastiku i taniej marihuany. Przeszliśmy przez wyrwę w ogrodzeniu. Zardzewiałe przyczepy kempingowe, namioty z połatanych plandek i spalone wraki samochodów wrastały w błoto.
Zatrzymaliśmy się w cieniu wielkiej, chorej sosny. – Co widzisz, Perry? – zapytałem cicho, nie wyciągając rąk z kieszeni kurtki.

Młody strażnik omiótł wzrokiem obóz, poprawiając nerwowo pas z bronią. – Widzę ćpunów. Brud. Miejsce, w którym łatwo pozbyć się dzieciaka i zakopać ciało, żeby nikt nigdy go nie znalazł.
Pokiwałem głową z politowaniem. – Widzisz to, co chcesz widzieć. Patrz na detale.
Wskazałem wzrokiem na chudego faceta z dredami, który bezskutecznie próbował odpalić zalany generator prądu, kopiąc w niego bezsilnie. Kawałek dalej, przy rdzewiejącej beczce, kobieta o twarzy wyoranej przez metamfetaminę wieszała szmaty na sznurku, trzęsąc się z zimna.
– Spójrz na ich dłonie, Perry. Zobacz, jak ten gość kopie w maszynę. Nie mają siły. Są niedożywieni, wyziębieni i pochłonięci nałogiem. Zabójstwo, a potem skuteczne ukrycie ciała i zatuszowanie śladów w takim błocie, wymaga energii, planowania i siły fizycznej. Ci ludzie nie mają siły choćby na to, by przetrwać do następnej zimy. To zbieracze, nie drapieżnicy. Nie zabiliby chłopaka, który ważył więcej od nich.
Perry zmarszczył brwi, powoli przyswajając tę lekcję, ale nie zdążył odpowiedzieć.
Z największej przyczepy, przypominającej pogniecioną, aluminiową puszkę, wyszła kobieta. Miała może pięćdziesiąt pięć lat, ale jej skóra przypominała wysuszoną na słońcu, popękaną korę. Tłuste, siwe włosy zwisały jej strąkami na ramiona, a z ust sterczał niedopałek. Meg. Prawdziwa królowa tego gównianego królestwa.

– Czego tu kurwa szukasz, harcerzyku? – warknęła, ignorując całkowicie moją obecność. Jej głos brzmiał, jakby od dekad płukała gardło żwirem i tanim bimbrem.
Perry przełknął ciężko ślinę, starając się przybrać postawę twardego stróża prawa, co przy jego gładkiej twarzy wyszło dość mało przekonująco. – Mamy sprawę, Meg. Szukam chłopaka. Jesse.
Kobieta parsknęła śmiechem, który przeszedł w suchy, charczący kaszel. Zamiast odpowiedzieć, zrobiła coś, co w San Pedro skończyłoby się glebą i kolanem na karku, ale tutaj, na dzikiej ziemi, było czystą demonstracją władzy. Nie spuszczając ani na sekundę zuchwałego wzroku z twarzy strażnika, zadarła brudną, kwiecistą spódnicę i kucnęła tuż obok przedniego koła swojej przyczepy. Dźwięk moczu uderzającego o wysuszoną ziemię był głośny, wulgarny i absolutnie celowy. Oddawała go, patrząc mu prosto w oczy z wykrzywionym, bezzębnym uśmiechem.
– Wyglądam ci na kurwa niańkę, leśny chłopku? – rzuciła, nie przerywając. – Tu nie ma żadnych zaginionych dzieciaków. Tu są wolni ludzie. Wypierdalaj z mojego terenu.
Młody Perry na ułamek sekundy zesztywniał z szoku. Instynktownie, ze zwykłego ludzkiego zażenowania, odwrócił wzrok, a na jego kark wykwitł purpurowy rumieniec. Stracił kontrolę nad rozmową w zaledwie kilka sekund.
To był mój moment. Zrobiła mi idealną zasłonę dymną.
Moje oczy, odcięte od rynsztokowego cyrku, który odstawiała Meg i który całkowicie pochłonął Perry`ego, skanowały tło. Za spalonym wrakiem starego Chevroleta dostrzegłem ruch. Dziewczyna. Mogła mieć najwyżej szesnaście lat. Jej wielkie, przerażone oczy patrzyły prosto na mnie. Kiedy upewniła się, iż ją widzę, wykonała jeden, krótki ruch dłonią. Niemal niewidoczne skinienie, po którym natychmiast cofnęła się w cień wozu.

Cofnąłem się o krok, pozwalając, by sylwetka zdezorientowanego Perry`ego całkowicie mnie zasłoniła. Bezszelestnie, wyuczonym ruchem wielkomiejskiego ducha, wtopiłem się w labirynt plandek i rdzewiejącej blachy.
Znalazłem ją z tyłu, przy prowizorycznym śmietniku, z którego unosił się ostry odór zgnilizny. Paliła papierosa, trzęsąc się z zimna w za dużym, wojskowym swetrze. Kiedy do niej podszedłem, wzdrygnęła się jak płochliwe zwierzę.

– Nie jesteś gliną – powiedziała cicho, oceniając mnie szybkim, nerwowym spojrzeniem.
– Jestem tu dla Jessego – odpowiedziałem, zachowując bezpieczny dystans. Mój głos był równy, niski, pozbawiony emocji. – Szeryf twierdzi, iż do was dołączył.
Dziewczyna parsknęła nerwowo, wypuszczając dym nosem. – Szeryf to debil. Jesse nienawidził tego miejsca. Brzydził się brudem. Wiem, iż wóz tu był – szepnęła, a z jej ust uderzył zapach taniego tytoniu i strachu. – Ale to nie on go tu przywiózł. Siedziałam tamtej nocy na drzewie, zaraz przy drodze. Facet, który wysiadł z tej Hondy, ledwie trzymał się na nogach. I wcale nie zachowywał się jak jakiś świr, proszę pana. On płakał. Kiedy kopał w oponę, słyszałam, jak pociąga nosem i rzuca kurwami z bezsilności. Pachniał starym, tanim piwem i kurzem. Jak ktoś, kto pracuje przy drewnie. To nie był nikt od nas. To był ktoś z waszych, kto potwornie bał się tego, co właśnie zrobił.
Zaciągnęła się po raz ostatni i rzuciła niedopałek w błoto. – On tu nie uciekł – dodała cicho, patrząc mi prosto w oczy. – Ktoś go tu wyrzucił.

Pokiwałem powoli głową. Miałem rację. Komuna nie była gniazdem morderców. Była śmietnikiem, z którego ktoś z miasteczka postanowił skorzystać w przypływie paraliżującej paniki.
Zostawiłem dziewczynę w cieniu i spokojnie wróciłem na przód obozowiska. Meg wciąż stała przy swojej przyczepie, drwiąc z bezradnego Perry`ego, który z zaciśniętymi zębami starał się powoływać na przepisy stanowe o zanieczyszczaniu terenu.
Podszedłem do niego z boku i lekko klepnąłem go w ramię. – Zwijamy się, Perry – rzuciłem płaskim tonem, ucinając jego żałosną próbę przesłuchania.
Młody strażnik spojrzał na mnie z nieskrywaną ulgą. Zsunął kapelusz niżej na czoło i czym prędzej ruszył w stronę pick-upa. Dopiero gdy drzwi szoferki trzasnęły, odcinając nas od rechotu Meg i natrętnego szumu lasu, przekręcił kluczyk w stacyjce i wypuścił z płuc drżące powietrze.
– Szeryf szuka potwora albo zepsutego uciekiniera – odezwałem się, wpatrując w zabłoconą szybę, za którą góry odzyskały swój ponury majestat. – Ale potwory nie płaczą, kiedy porzucają samochód, Perry.
Zmarszczył brwi, zamierając z dłonią na dźwigni zmiany biegów. Spojrzał na mnie szeroko otwartymi oczami chłopaka, który właśnie uświadomił sobie, iż gra w zupełnie innej lidze. – O czym ty gadasz, Adam?
– Znalazłem świadka. Ktoś przywiózł tu wóz Jessego. Zaparkował w krzakach, a potem kopał w opony, ryczał jak małe dziecko i pachniał starym piwem oraz tartakiem. Nie szukamy zimnego mordercy z marginesu. Szukamy kogoś zdesperowanego. Kogoś, kto podjął najgorszą decyzję w życiu, bo coś wymknęło mu się spod kontroli, a ten burdel wydawał się idealną przykrywką.

Odwróciłem głowę i spojrzałem prosto w przestraszone oczy młodego strażnika. – Jesteśmy w miasteczku drwali, Perry. Połowa facetów na ulicy pachnie tutaj trocinami. Ale ten konkretny facet wpadł w panikę, a ludzie w panice łamią swoje rutyny. – Zawiesiłem głos, pozwalając, by te słowa w nim osiadły. – Taki gość następnego dnia nie stawia się na rano w robocie. Albo urywa się w połowie zmiany i idzie zalać się w trupa, żeby uciszyć sumienie. Masz dojścia do tutejszych. Sprawdź tartaki. Chcę wiedzieć, kto zniknął z grafiku albo zaczął sprawiać problemy dokładnie po tej nocy, kiedy zginął Jesse. Zrozumiano?
Perry przełknął ślinę z wyraźnym trudem. W jego spojrzeniu zgasły resztki naiwności; zrozumiał, iż właśnie przestaliśmy szukać obcego demona, a zaczęliśmy grzebać w brudach jego własnych sąsiadów. Skinął milcząco głową, wcisnął sprzęgło i wrzucił bieg.
Pick-up szarpnął gwałtownie, wyrywając się z głębokiego błota. Kiedy wyjeżdżaliśmy z powrotem na asfaltową drogę, spojrzałem w lusterko wsteczne. Zrujnowane obozowisko powoli znikało za ścianą sosen, jak wstydliwy sekret, który las próbował pożreć. Szeryf miał rację co do jednego – to było wysypisko.