Wszystkie chwyty dozwolone Rodzina zebrała się w komplecie. Pretekstem, jak zwykle, były sprawy materialne, choć maskowano je pod rodzinny obiad. Luba, córka babci Tosi i mama Kati oraz Arka, przeglądała w rękach babcine chusteczki, w które staruszka zawijała pieniądze… Babcia już nie była w stanie zarządzać swoimi pieniędzmi, niczego nie pamiętała, nikogo nie rozpoznawała, ale Luba z przyzwyczajenia odkładała jej emeryturę właśnie do tych samych chusteczek. – No widzicie, – lamentowała Luba, zwracając się do rodziny – Znowu zginęły. Dziesięć tysięcy, nie mniej. Nie mogłam się pomylić! Sama liczyłam! Gdzie one znikają? Mamo, pamiętasz, ile tam było? Babcia Tosia odwróciła się… ale nie do córki, tylko do portretu zmarłego męża. – O, Piotruś… Jaka to była piękna młodość… – spojrzała na wnuczkę Żenię. – A ty, Żeniu, nie ruszaj moich cukierków, to są dla gości… A gdzie Arek? W szkole? Luba zwinęła tysiącowe banknoty. Mama już oczywiście nie pamiętała, ile tam było pieniędzy. Ale Luba była pewna – ktoś kradnie. To absurdalny pomysł, bo w domu bywają tylko swoi, ale ktoś zdecydowanie kradnie! I to komu! Starszej osobie… Przyjechał Arek – ten sam, o którym przed chwilą wspominała babcia. – Co tu za stypa? – zapytał, chowając kluczyki do auta. Luba, jego mama, załkała: – Arkuś, nieszczęście! Pieniądze! Babci znowu zginęły… Sama jej emeryturę odkładam tu do tej szafki… Ktoś kradnie! Arek rzucił z przekąsem spojrzenie po wszystkich. Jego mama ufała każdemu, on – nikomu. – Pieniądze, mówisz? Znikają? – zmrużył oczy Arek. – A ja wiem, gdzie znikają! Poszedł do przedpokoju i przyniósł pasiastą torbę Kati. Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, Arek rozpiął suwak i, nie zwracając uwagi na matczyne protesty, wysypał zawartość na starą ceratę na stole. Wysypały się pomadka, klucze, lusterko i… pieniądze. Dużo pieniędzy. Stosik pogniecionych, ale rozpoznawalnych banknotów – pięć tysięcy w pięćsetkach. – Patrzcie! – zawołał Arek, podnosząc jeden banknot. – Jak wchodziłem, torebka jej upadła, podnoszę, a tam – pieniądze! I to jakie znajome! Ciocia Gienia, która jadła właśnie sałatkę, przełknęła i zakrztusiła się. Na każdym banknocie, gdy się dobrze przyjrzeć, widniała delikatna niebieska kreska od długopisu. – Pamiętacie, – ciągnął Arek – jak miesiąc temu mama przeliczała pieniądze, a Wiktor machnął po nich długopisem? To właśnie te pięćsetki z babcinej emerytury. Wszystkie spojrzenia skupiły się na Kati. Katia, do tej pory nieruchoma jak posąg, drgnęła. – Arek, co ty robisz? – Ja? – oburzył się. – Ja nic nie robię! Mówię: torba upadła, podnoszę, a tam – pieniądze! Bardzo znajome! Katia zrozumiała, iż nie ma czasu oskarżać Arka – musi się bronić. – To nie ja! – Katia zerwała się gwałtownie od stołu. choćby babcia odwróciła się na dźwięk jej głosu. – Kto hałasuje? – spytała babcia Tosia – Gdzie moje kapcie? Wszyscy zamilkli. – Katyńka, córeczko, – Luba wstała – Jak mogłaś? Po co? Przecież pracujesz, pomagam ci… Jak można kraść babci? – Mamo, to nie ja! Ja niczego nie wzięłam! – A kto, jak nie ty? – przeszywającym głosem spytał Arek. – Katia, tylko ty jesteś tu codziennie, opiekujesz się babcią, jak sama mówisz. Inni nie mają dostępu do schowka. Mama mogłaby mieć, ale mama by tak nigdy nie zrobiła. Zostajesz tylko ty. Katia cofnęła się od nich, jakby ktoś miał ją uderzyć. – Przysięgam, w ogóle nie dotykałam tych pieniędzy! Spojrzała na matkę, mając nadzieję, iż choć ona jej uwierzy, ale Luba patrzyła na nią jak na potwora. – Kłamiesz – wyszeptała Luba. – Jak mogłaś… – Kocham babcię! – Katia rozpłakała się z żalu. – Przecież przyjeżdżałam tu, żeby jej pomóc! Naprawdę nie wzięłam tych pieniędzy! Ale uparcie logiczna sytuacja była przeciwko niej. Pieniądze wypadły z jej torby. Podejrzanych poza Katią nie było. – Wystarczy. Temat zamknięty – podsumował Arek. – Szkoda, Katyńka. Bardzo szkoda. Wystarczyłoby poprosić, dalibyśmy ci. Ale kraść od bezbronnej babci… Nikt się tego po tobie nie spodziewał. Wieczorem Katia została wyproszona i jej życie wywróciło się do góry nogami. Nikt jej nie zrozumiał. Nikt nie chciał jej wysłuchać. Matka, gdy ochłonęła, prosiła rodzinę o łagodność, ale… – Nie wpuszczaj jej, Luba – syczała ciocia Gienia przez telefon, kiedy Luba próbowała jeszcze sprawę omówić. – Wyobrażasz sobie ten wstyd? Mama już nic nie pamięta, ale gdyby wiedziała, w co się zmieniła Katia… Luba uległa. Przestała prawie rozmawiać z córką. Kiedy Katia dzwoniła, odpowiadała zdawkowo: nie mam czasu, później, nie teraz. Katia próbowała walczyć. Obzwaniała rodzinę z różnych numerów, ale gdy tylko poznawali, iż to ona, odkładali słuchawkę. Katia zaczęła swoje dochodzenie, które nic nie dało i gwałtownie się skończyło, bo nikt nie chciał z nią rozmawiać ani wpuścić jej do babcinego mieszkania. Udało jej się umówić tylko z mamą. – Mamo, proszę… – Katia niemal błagała. – Wiem, jak to brzmi, ale przysięgam: to nie ja! Dlaczego mi nie wierzysz? Mamie było ciężej niż reszcie. W końcu to córka. – Katia… mnie to też boli. Ale pieniądze znaleźli przy tobie. Nie wracajmy do tego. Gdybym widziała to sama, może byśmy to zapomniały, ale rodzina ci nie wybaczy… Mnie też jest ciężko. Babcia tyle dla ciebie zrobiła. – Ale ja nie jestem winna! Może wypadły wcześniej? Może były w innej torbie? Może ktoś je… – Dosyć! – ucięła mama. – Jesteś moją córką i chcę ci wierzyć, ale fakty! Fakty mówią, iż jesteś złodziejką! Z tym oskarżeniem Luba odeszła, zostawiając Katię na zimnie. choćby nie pozwolili jej pożegnać się z babcią… Ale poczekała, aż się uspokoi, aż wszyscy wyjadą, i pojechała do babcinego mieszkania, mając nadzieję, iż mieszka tam teraz jej mama. Mama, choć szorstko, czasem jeszcze chciała rozmawiać. Może uda się dotrzeć choć teraz? Ale zamiast niej zastała Arka. Był wysoki, więc musiała podnieść głowę, by spojrzeć mu w oczy. Może i dobrze, iż trafiła akurat na niego. – Arek, – zaczęła Katia – Proszę, porozmawiajmy chociaż raz. Ostatni raz. – Katia, ty naprawdę wciąż myślisz, iż obronisz swoje dobre imię? Już za późno – powiedział brat. – Lepiej się przyznaj, może ci wybaczą. Katia nie miała zwyczaju przepraszać za coś, czego nie zrobiła. – Nie. Chcę znać prawdę. Może się wtedy pomyliłeś? Może pieniądze wypadły z innej torby? Z kieszeni? Przypomnij sobie… I nagle spojrzenie Arka spoważniało. – Pomyliłem się? Katia, ty naprawdę jesteś taka naiwna? – pochylił się do niej. – Oczywiście, iż wiem, iż ich nie kradłaś. Sam ci je wsadziłem do torby. Pociemniało jej w oczach. – Co?.. – zdołała tylko wykrztusić. – Tak było. – Po co? – Katia nie mogła uwierzyć. – Dlaczego to zrobiłeś? Pozbyłem się konkurencji. – W walce o spadek, siostrzyczko, wszystkie chwyty dozwolone. Babci zostało wtedy, no, góra pół roku życia, sama widziałaś. Mieszkanie już było przepisane na naszą mamę, żeby nie było problemów u notariusza. I tu zaczęły się schody. Mama, jak wiesz, jest sentymentalna. Chciała oddać mieszkanie tobie. Katia nie rozumiała już nic. – Ale dlaczego? – Bo, kochana Katyńko, – ciągnął złośliwie Arek – codziennie tu do babci przyjeżdżałaś. Karmiłaś ją, sprzątałaś, czytałaś książeczki, których już nie rozumiała… Wnuczka idealna. Mama widziała i miękło jej serce. Uznała, iż zasłużyłaś. A ja – nie? Też jestem wnukiem! Ja nie zasłużyłem? No więc postanowiłem z tobą powalczyć. – Przecież nie chodziło mi o mieszkanie! – wykrzyknęła Katia, a jego wyznanie tylko ją zabolało. – Robiłam to dla babci! Kochałam ją! Parsknął śmiechem. – Nie opowiadaj bajek, Katia. Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi. Chciałaś udawać biedną, troskliwą owieczkę, żeby wszystko dostać. Ale cię przechytrzyłem. 1:1. Kiedy Katia milczała, on sam podsumował. – No a teraz – dokończył Arek – jesteś złodziejką. Mama się ode mnie nie odwróci, bo jestem taki dobry syn. Ty – zostałaś przekreślona. I mieszkanie oczywiście jest moje, bo przecież już choćby nie możesz przekroczyć progu tego domu bez afery. – Ty to masz tupet – syknęła Katia. – Co jest, to jest. No, cześć, siostrzyczko. Spadek przyjęty. Otworzył drzwi wejściowe. Katia nie ruszyła się z miejsca. Naprawdę mieszkanie by się jej przydało. Wynajem drogi, kupić coś samemu – nierealne. Ale ona kochała babcię. Pamiętała, jak babcia Tosia, choćby już zdezorientowana, raz pogłaskała ją po policzku i wyszeptała: „Dziękuję, iż przyszłaś, moja dobra. Jesteś jak mój Piotruś”. A teraz, by odzyskać dobre imię, musiałaby udowodnić, iż Arek kłamie. Ale jak? Nie sposób. Wyszła z domu, zatrzasnęła drzwi. Już za rok nikt nie będzie pamiętał, iż nigdy nie była zła. Wszyscy będą pamiętać tylko, iż Katia okradła umierającą babcię. Arek już zwyciężył. I to on świętował.

1 tydzień temu

1. Strona główna
2. Kradzieże
3. Wszystkie chwyty dozwolone Rodzina zebrała się w komplecie. Pretekstem, jak zwykle, były sprawy materialne, choć maskowano je pod rodzinny obiad. Luba, córka babci Tosi i mama Kati oraz Arka, przeglądała w rękach babcine chusteczki, w które staruszka zawijała pieniądze… Babcia już nie była w stanie zarządzać swoimi pieniędzmi, niczego nie pamiętała, nikogo nie rozpoznawała, ale Luba z przyzwyczajenia odkładała jej emeryturę właśnie do tych samych chusteczek. – No widzicie, – lamentowała Luba, zwracając się do rodziny – Znowu zginęły. Dziesięć tysięcy, nie mniej. Nie mogłam się pomylić! Sama liczyłam! Gdzie one znikają? Mamo, pamiętasz, ile tam było? Babcia Tosia odwróciła się… ale nie do córki, tylko do portretu zmarłego męża. – O, Piotruś… Jaka to była piękna młodość… – spojrzała na wnuczkę Żenię. – A ty, Żeniu, nie ruszaj moich cukierków, to są dla gości… A gdzie Arek? W szkole? Luba zwinęła tysiącowe banknoty. Mama już oczywiście nie pamiętała, ile tam było pieniędzy. Ale Luba była pewna – ktoś kradnie. To absurdalny pomysł, bo w domu bywają tylko swoi, ale ktoś zdecydowanie kradnie! I to komu! Starszej osobie… Przyjechał Arek – ten sam, o którym przed chwilą wspominała babcia. – Co tu za stypa? – zapytał, chowając kluczyki do auta. Luba, jego mama, załkała: – Arkuś, nieszczęście! Pieniądze! Babci znowu zginęły… Sama jej emeryturę odkładam tu do tej szafki… Ktoś kradnie! Arek rzucił z przekąsem spojrzenie po wszystkich. Jego mama ufała każdemu, on – nikomu. – Pieniądze, mówisz? Znikają? – zmrużył oczy Arek. – A ja wiem, gdzie znikają! Poszedł do przedpokoju i przyniósł pasiastą torbę Kati. Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, Arek rozpiął suwak i, nie zwracając uwagi na matczyne protesty, wysypał zawartość na starą ceratę na stole. Wysypały się pomadka, klucze, lusterko i… pieniądze. Dużo pieniędzy. Stosik pogniecionych, ale rozpoznawalnych banknotów – pięć tysięcy w pięćsetkach. – Patrzcie! – zawołał Arek, podnosząc jeden banknot. – Jak wchodziłem, torebka jej upadła, podnoszę, a tam – pieniądze! I to jakie znajome! Ciocia Gienia, która jadła właśnie sałatkę, przełknęła i zakrztusiła się. Na każdym banknocie, gdy się dobrze przyjrzeć, widniała delikatna niebieska kreska od długopisu. – Pamiętacie, – ciągnął Arek – jak miesiąc temu mama przeliczała pieniądze, a Wiktor machnął po nich długopisem? To właśnie te pięćsetki z babcinej emerytury. Wszystkie spojrzenia skupiły się na Kati. Katia, do tej pory nieruchoma jak posąg, drgnęła. – Arek, co ty robisz? – Ja? – oburzył się. – Ja nic nie robię! Mówię: torba upadła, podnoszę, a tam – pieniądze! Bardzo znajome! Katia zrozumiała, iż nie ma czasu oskarżać Arka – musi się bronić. – To nie ja! – Katia zerwała się gwałtownie od stołu. choćby babcia odwróciła się na dźwięk jej głosu. – Kto hałasuje? – spytała babcia Tosia – Gdzie moje kapcie? Wszyscy zamilkli. – Katyńka, córeczko, – Luba wstała – Jak mogłaś? Po co? Przecież pracujesz, pomagam ci… Jak można kraść babci? – Mamo, to nie ja! Ja niczego nie wzięłam! – A kto, jak nie ty? – przeszywającym głosem spytał Arek. – Katia, tylko ty jesteś tu codziennie, opiekujesz się babcią, jak sama mówisz. Inni nie mają dostępu do schowka. Mama mogłaby mieć, ale mama by tak nigdy nie zrobiła. Zostajesz tylko ty. Katia cofnęła się od nich, jakby ktoś miał ją uderzyć. – Przysięgam, w ogóle nie dotykałam tych pieniędzy! Spojrzała na matkę, mając nadzieję, iż choć ona jej uwierzy, ale Luba patrzyła na nią jak na potwora. – Kłamiesz – wyszeptała Luba. – Jak mogłaś… – Kocham babcię! – Katia rozpłakała się z żalu. – Przecież przyjeżdżałam tu, żeby jej pomóc! Naprawdę nie wzięłam tych pieniędzy! Ale uparcie logiczna sytuacja była przeciwko niej. Pieniądze wypadły z jej torby. Podejrzanych poza Katią nie było. – Wystarczy. Temat zamknięty – podsumował Arek. – Szkoda, Katyńka. Bardzo szkoda. Wystarczyłoby poprosić, dalibyśmy ci. Ale kraść od bezbronnej babci… Nikt się tego po tobie nie spodziewał. Wieczorem Katia została wyproszona i jej życie wywróciło się do góry nogami. Nikt jej nie zrozumiał. Nikt nie chciał jej wysłuchać. Matka, gdy ochłonęła, prosiła rodzinę o łagodność, ale… – Nie wpuszczaj jej, Luba – syczała ciocia Gienia przez telefon, kiedy Luba próbowała jeszcze sprawę omówić. – Wyobrażasz sobie ten wstyd? Mama już nic nie pamięta, ale gdyby wiedziała, w co się zmieniła Katia… Luba uległa. Przestała prawie rozmawiać z córką. Kiedy Katia dzwoniła, odpowiadała zdawkowo: nie mam czasu, później, nie teraz. Katia próbowała walczyć. Obzwaniała rodzinę z różnych numerów, ale gdy tylko poznawali, iż to ona, odkładali słuchawkę. Katia zaczęła swoje dochodzenie, które nic nie dało i gwałtownie się skończyło, bo nikt nie chciał z nią rozmawiać ani wpuścić jej do babcinego mieszkania. Udało jej się umówić tylko z mamą. – Mamo, proszę… – Katia niemal błagała. – Wiem, jak to brzmi, ale przysięgam: to nie ja! Dlaczego mi nie wierzysz? Mamie było ciężej niż reszcie. W końcu to córka. – Katia… mnie to też boli. Ale pieniądze znaleźli przy tobie. Nie wracajmy do tego. Gdybym widziała to sama, może byśmy to zapomniały, ale rodzina ci nie wybaczy… Mnie też jest ciężko. Babcia tyle dla ciebie zrobiła. – Ale ja nie jestem winna! Może wypadły wcześniej? Może były w innej torbie? Może ktoś je… – Dosyć! – ucięła mama. – Jesteś moją córką i chcę ci wierzyć, ale fakty! Fakty mówią, iż jesteś złodziejką! Z tym oskarżeniem Luba odeszła, zostawiając Katię na zimnie. choćby nie pozwolili jej pożegnać się z babcią… Ale poczekała, aż się uspokoi, aż wszyscy wyjadą, i pojechała do babcinego mieszkania, mając nadzieję, iż mieszka tam teraz jej mama. Mama, choć szorstko, czasem jeszcze chciała rozmawiać. Może uda się dotrzeć choć teraz? Ale zamiast niej zastała Arka. Był wysoki, więc musiała podnieść głowę, by spojrzeć mu w oczy. Może i dobrze, iż trafiła akurat na niego. – Arek, – zaczęła Katia – Proszę, porozmawiajmy chociaż raz. Ostatni raz. – Katia, ty naprawdę wciąż myślisz, iż obronisz swoje dobre imię? Już za późno – powiedział brat. – Lepiej się przyznaj, może ci wybaczą. Katia nie miała zwyczaju przepraszać za coś, czego nie zrobiła. – Nie. Chcę znać prawdę. Może się wtedy pomyliłeś? Może pieniądze wypadły z innej torby? Z kieszeni? Przypomnij sobie… I nagle spojrzenie Arka spoważniało. – Pomyliłem się? Katia, ty naprawdę jesteś taka naiwna? – pochylił się do niej. – Oczywiście, iż wiem, iż ich nie kradłaś. Sam ci je wsadziłem do torby. Pociemniało jej w oczach. – Co?.. – zdołała tylko wykrztusić. – Tak było. – Po co? – Katia nie mogła uwierzyć. – Dlaczego to zrobiłeś? Pozbyłem się konkurencji. – W walce o spadek, siostrzyczko, wszystkie chwyty dozwolone. Babci zostało wtedy, no, góra pół roku życia, sama widziałaś. Mieszkanie już było przepisane na naszą mamę, żeby nie było problemów u notariusza. I tu zaczęły się schody. Mama, jak wiesz, jest sentymentalna. Chciała oddać mieszkanie tobie. Katia nie rozumiała już nic. – Ale dlaczego? – Bo, kochana Katyńko, – ciągnął złośliwie Arek – codziennie tu do babci przyjeżdżałaś. Karmiłaś ją, sprzątałaś, czytałaś książeczki, których już nie rozumiała… Wnuczka idealna. Mama widziała i miękło jej serce. Uznała, iż zasłużyłaś. A ja – nie? Też jestem wnukiem! Ja nie zasłużyłem? No więc postanowiłem z tobą powalczyć. – Przecież nie chodziło mi o mieszkanie! – wykrzyknęła Katia, a jego wyznanie tylko ją zabolało. – Robiłam to dla babci! Kochałam ją! Parsknął śmiechem. – Nie opowiadaj bajek, Katia. Wszyscy jesteśmy tylko ludźmi. Chciałaś udawać biedną, troskliwą owieczkę, żeby wszystko dostać. Ale cię przechytrzyłem. 1:1. Kiedy Katia milczała, on sam podsumował. – No a teraz – dokończył Arek – jesteś złodziejką. Mama się ode mnie nie odwróci, bo jestem taki dobry syn. Ty – zostałaś przekreślona. I mieszkanie oczywiście jest moje, bo przecież już choćby nie możesz przekroczyć progu tego domu bez afery. – Ty to masz tupet – syknęła Katia. – Co jest, to jest. No, cześć, siostrzyczko. Spadek przyjęty. Otworzył drzwi wejściowe. Katia nie ruszyła się z miejsca. Naprawdę mieszkanie by się jej przydało. Wynajem drogi, kupić coś samemu – nierealne. Ale ona kochała babcię. Pamiętała, jak babcia Tosia, choćby już zdezorientowana, raz pogłaskała ją po policzku i wyszeptała: „Dziękuję, iż przyszłaś, moja dobra. Jesteś jak mój Piotruś”. A teraz, by odzyskać dobre imię, musiałaby udowodnić, iż Arek kłamie. Ale jak? Nie sposób. Wyszła z domu, zatrzasnęła drzwi. Już za rok nikt nie będzie pamiętał, iż nigdy nie była zła. Wszyscy będą pamiętać tylko, iż Katia okradła umierającą babcię. Arek już zwyciężył. I to on świętował.