Urzędnik z zarzutami stalkingu dalej na stanowisku. Czy państwo jeszcze nad tym panuje?

2 dni temu

Lubelszczyzna znów staje się symbolem problemów państwa, które coraz częściej sprawia wrażenie bezradnego wobec własnych struktur. Szef Okręgowej Inspekcji Pracy w Lublinie, Włodzimierz B., usłyszał poważne zarzuty uporczywego nękania. Według prokuratury przez lata miał nękać swoje ofiary telefonami, wiadomościami i anonimową korespondencją.

Nie mówimy o anonimowej postaci z marginesu życia społecznego. Mówimy o wysokim urzędniku państwowym — człowieku, który powinien stać na straży prawa.

Lata bez reakcji

Najbardziej uderzające w tej sprawie jest to, jak długo miała ona trwać. Śledczy wskazują, iż proceder mógł ciągnąć się od 2022 aż do 2026 roku.

Cztery lata. Tyle czasu potrzeba było, by państwo zareagowało wobec osoby pełniącej funkcję publiczną.

Czy naprawdę przez ten czas nikt niczego nie zauważył? Czy nie było sygnałów, skarg, ostrzeżeń? A jeżeli były — kto je zignorował? I pytanie najważniejsze, kto promował na to stanowisko człowieka, pod adresem, którego od lat pojawiały się zarzuty. choćby związany z obecną władzą Onet.pl mówi to, o czym w Lublinie słychać od dawna – Włodzimierz B. miał mieć poparcie wpływowej działaczki KO Marty Wścisło. Sama posłanka temu zaprzecza, ale nie chce nam się wierzyć, by osoba bez powiązań mogła dostać tak eksponowaną funkcję.

Urzędnik ponad standardami?

Jeszcze bardziej bulwersujący jest fakt, iż mimo zarzutów Włodzimierz B. przez cały czas funkcjonował publicznie jako szef instytucji państwowej. Występował w mediach, reprezentował urząd, budował jego wizerunek.

To sytuacja, która w sprawnie działającym państwie powinna być nie do pomyślenia.

Standardy są przecież oczywiste: w przypadku tak poważnych zarzutów urzędnik powinien zostać natychmiast odsunięty od obowiązków — choćby do czasu wyjaśnienia sprawy. Tymczasem tutaj mamy obraz chaosu, braku decyzji i rozmytej odpowiedzialności.

System, który nie działa

Sprawa z Lublina nie jest tylko jednostkowym incydentem. To kolejny sygnał, iż mechanizmy kontroli w państwie zawodzą — szczególnie wtedy, gdy dotyczą ludzi z jego wnętrza.

Bo problemem nie jest tylko to, iż pojawiły się zarzuty. Problemem jest to, iż pojawiły się tak późno — i iż przez lata nie wywołały skutecznej reakcji.

Państwo, które nie potrafi gwałtownie reagować na poważne nieprawidłowości we własnych strukturach, samo podkopuje swoją wiarygodność.

Kto za to odpowiada?

Nie sposób uciec od pytania o odpowiedzialność. Kto powołał tego urzędnika? Kto nadzorował jego pracę? Kto powinien był zareagować wcześniej?

I wreszcie — czy ktokolwiek poniesie za to konsekwencje?

Bo jeżeli odpowiedzi na te pytania nie padną, to trudno mówić o poważnym państwie. Raczej o strukturze, która działa dopiero wtedy, gdy sprawy wymykają się spod kontroli i trafiają do opinii publicznej.