Pewnej starszej pani towarzyszył wierny piesek.

Pewnej starszej pani mieszkała w Warszawie i miała pieska. Syna tego można by określić jako idealnego synusia mamusi, bo po tym, jak jego mama przeszła zawał, postanowił umilić jej życie i podarować wyjątkowego, bardzo drogiego pieska. Małego jak kluseczka, robiącego słodkie hau i mieszczącego się w dłoni. Po tej psiej terapii starsza pani, no umówmy się, naprawdę już babcia, poczuła wyraźną poprawę humor jej się podniósł, powróciły siły, a świat znów nabrał sensu!

Babcię można było codziennie zobaczyć w parkach Żoliborza. Wychodziła z tym swoim pieskiem nazwała go Mruczuś, bo chociaż to nie kot, wydawał z siebie takie rozczulające dźwięki, jakby mruczał. Mruczuś chodził dumnie na cieniutkiej smyczy, a czasem był wożony w specjalnej torbie, wyglądając jak aksamitny faworek do kawy. Uczciwie mówiąc, to był z niego kawałek rozkosznego urwisa łagodny, posłuszny, a gdy był w humorze, potrafił tańczyć na dwóch łapkach.

Pewnego dnia babcia wybrała się z Mruczusiem do parku, kiedy zatrzymał się przy niej błyszczący samochód marki, co to tylko piłkarzy stać. W środku młody chłopak i dziewczyna. Zaczęli się rozpływać nad urokiem Mruczusia, gorąco prosząc, czy mogą go pogłaskać. Babcia była trochę nieufna, ale nie chciała wyjść na zgryźliwą staruszkę, więc podsunęła pieska do okna. W tym momencie dziewczyna zaskakująco gwałtownie złapała Mruczusia, chłopak wrzucił bieg i odjechali z piskiem opon jak z filmu Szybcy i wściekli.

Babcia pobiegła za odjeżdżającym autem, krzycząc i płacząc. Potknęła się, upadła, roztrzaskała kolano i straciła przytomność. Sąsiedzi, nie po raz pierwszy ratujący ludzkość, wezwali karetkę. Babcia trafiła do szpitala, a syn przyszedł, patrząc na matkę leżącą z sinymi ustami i ledwie szepczącą imię swego ukochanego pieska. Ze wzruszenia łzy ciekły jej ciurkiem i szeptała tylko: Mruczuś

Syn, Polak potrafi, wziął sprawy w swoje ręce. Sąsiedzi dobrze zapamiętali charakterystyczny samochód i skojarzyli, do kogo młoda para mogła przyjechać. Syn skrzyknął kolegów wiecie, takich w mundurach, co to mają dostęp do, powiedzmy, różnych systemów. Chłopaki gwałtownie wyśledzili, kto jest właścicielem błyszczącego auta mieszkał w jeszzcze bardziej błyszczącym domu w Wilanowie i zdecydowanie nie brakowało mu na życie.

Syn pojechał na miejsce i, pomijając szczegóły (wiecie nie wszystko opowiem!), wymusił otwarcie drzwi. W środku znalazł Mruczusia był w fatalnym stanie, odwodniony, schorowany, całymi dniami płakał, aż w końcu tylko cicho popiskiwał.

No więc syn zabrał Mruczusia jak, to mało istotne, najważniejsze, iż zabrał. Złodzieje doszli do wniosku, iż piesek wcale nie nadaje się na maskotkę, bo tylko cierpi i brudzi kanapę. A im marzył się żywy pluszak, a nie niewdzięczne, zepsute stworzenie.

Na szczęście babcia doszła do siebie, a Mruczuś też wrócił do formy. Teraz spacerują bardzo ostrożnie, nie spuszczają się z oka, a Mruczuś widząc kogoś obcego, momentalnie chowa się w torbie. Wszystko skończyło się dobrze!

Wiecie, mam taką refleksję: nie warto kraść czyjegoś szczęścia. Czyjejś miłości. Może dla kogoś to jest cała nadzieja i sens życia. Może wszystko, co trzyma go na tym świecie, to właśnie coś tak z pozoru maleńkiego inny człowiek, zapuszczony maluch w garażu, działka na Kabatach, pierwsze miejsce w szkolnym konkursie śmiesznych rysunków… I to mikro-szczęście trzyma nas przy życiu. Nie odbierajcie innym tej maleńkiej radości, choćby jeżeli można ją schować do kieszeni. Ukradzione nie przyniesie szczęścia, a wręcz przeciwnie może odebrać komuś wszystko, co miał najcenniejsze.

Dla takiego Mruczusia można umrzeć. Zwyczajnie. Bo dusza waży przecież ledwie kilka gramów. A mieści w sobie całe nasze życie.