Moving forward / Jake1994

ROZDZIAŁ 1: NARODZINY
Zabiłem swoją matkę.Stoję w zaparowanej łazience i nareszcie mogę oddychać. Nie wiem, czy to przez echo tamtego wydarzenia, czy przez te długie minuty pod gorącym prysznicem. Stojąc boso na zimnych kafelkach, zastanawiam się, co można było zrobić inaczej. Jak mogłem się zachować tamtego popołudnia? jeżeli jako dorosły człowiek musisz analizować, co mogłeś zmienić w życiu, zanim ono się na dobre zaczęło... Tak, zabiłem swoją matkę. Ale czy przychodząc na świat i odbierając życie kobiecie, która cię wydała, możesz być winny? jeżeli musisz zadawać sobie to pytanie, wiesz jedno: twoje życie było, jest i prawdopodobnie będzie cholernie ciężkie. Zadaję sobie te pytania od przeszło 30 lat, przez cały ten czas niestety te pytania krążą wokół mnie bez odpowiedzi.
Wycieram zaparowane lustro dłonią. W zimnej tafli szkła niewyraźnie majaczy moja postać. Zupełnie jak moje pierwsze wspomnienia. Zapach taniego mydła wdziera się do moich nozdrzy – ten sam drażniący zapach, który pamiętam sprzed lat, który przypomina mi ojca szorującego mi ręce po tym, jak znalazł mnie płaczącego i patrzącego na zdjęcie mojej matki. Pamiętam go wtedy, ten pusty szklany wzrok. Nigdy nie patrzył na mnie, zawsze patrzył przez mnie, szukając w moich rysach twarzy kobiety, którą mu „odebrałem`.
Szum lecącej wody ustaje, kiedy bezwiednie przekręcam kurek, zaplatam zielony ręcznik wokół bioder. Nagła cisza w łazience rani uszy bardziej niż huk wody. W tej ciszy zawsze słyszę go najlepiej. Jego głos nie był donośny, był jak kwas, żrący do żywego choćby po blisko 40 latach. Echa przeszłości sprawiają mi fizyczny ból. Chłód pod stopami przypomina mi posadzkę w holu mojego domu rodzinnego, stąpam z nogi na nogę jak po rozżarzonych węglach. To tam najczęściej stałem za karę. Ojciec nie stosował kar, on wolał torturę milczenia.
0jciec nie był potworem z bajek. Był cichym, zadbanym mężczyzną, który bał się mnie dotknąć, jakbym był skażony. Pamiętam, jak kiedyś przez przypadek nasze dłonie zetknęły się przy stole. Cofnął rękę tak gwałtownie, jakby sparzył się o rozgrzany metal. Wiedziałem, iż w tej sekundzie nie widzi syna, tylko błąd natury, który ukradł rysy twarzy martwej kobiety. Dla niego byłem tylko żywym dowodem na to, iż Bóg potrafi zabrać arcydzieło i zostawić w zamian marną kopię. To było gorsze niż pas – to była izolacja w celi zbudowanej z jego milczenia.
Mówią, iż narodziny to cud, ale moja sala porodowa była miejscem zbrodni. Pamiętam, a może tylko tak mi się wydaje, bo ojciec wbił mi ten obraz pod czaszkę, to oślepiające, białe światło lamp. Pierwszy oddech, który dla mnie był życiem, a dla niej ostatnim wysiłkiem. Byłem tam, mały, krztuszący się mazią płodową kawałek mięsa, podczas gdy obok, na tym samym stole, znikał jedyny powód, dla którego mój ojciec chciał wracać do domu. Ja łapałem powietrze, ona je wypuszczała. To była transakcja wymienna, na którą nikt mnie nie pytał o zgodę.
Mój pierwszy oddech wypełnia płuca sterylnym, szpitalnym powietrzem, moja matka walczyła o swoje życie. Gra o wysoką stawkę, niestety dla niej los nie był łaskawy. To nie była spokojna śmierć we śnie. To była chaotyczna bitwa, metaliczny dźwięk narzędzi chirurgicznych i przeraźliwy pisk aparatury. Podczas gdy położna kładła mnie na jej brzuchu – jeszcze ciepłym, jeszcze kojącym – pod spodem działo się piekło. Krwotok poporodowy. Może to była atonia, może jej ciało po prostu uznało, iż skoro wydało owoc, nie musi już dłużej walczyć o korzeń. Krew, która miała nas łączyć, nagle zaczęła uciekać z niej strumieniami, wnikając w prześcieradła i zalewając posadzkę pod stołem operacyjnym. Mój pierwszy krzyk mieszał się z komendami lekarzy.
— Tętno spada! — Ktoś krzyknął, a ja w tym samym momencie zacisnąłem małą piąstkę na prześcieradle. — Podajcie oksytocynę! — Kolejna komenda, podczas gdy ja szukałem odruchem ssania ciepła, które już stygło.
To było moje pierwsze wygnanie. Odłączono mnie od jedynego źródła miłości, jakie znałem, bo stałem się przeszkodą w próbie zatamowania wyrwy, którą zrobiłem w jej ciele, wychodząc na świat. Ten moment, gdy lekarz odkłada defibrylator, a pielniarka z opuszczoną głową podaje godzinę zgonu. Ta sama minuta, która w moim akcie urodzenia widnieje jako triumf, w jej karcie pacjenta stała się finałem. Zator. Jeden błąkający się pęcherzyk, jedna kropla płynu owodniowego, która dostała się do krwiobiegu i uderzyła w jej serce jak pocisk. Moja matka nie odeszła, ona została wyrwana z mojego świata. Kiedy moglibyśmy zacząć dzielić się szczęściem, nasze życiorysy zostały rozszarpane. Mój świat ledwo się zaczął, kilka minut na świecie, a przeżyłem Armagedon. I był jeszcze On.
Oczami wyobraźni widzę go tam, po drugiej stronie szyby. Nie był dumnym ojcem z aparatem w ręku. Był człowiekiem, któremu właśnie wyrwano serce, i który przez szybę widział tylko „to coś`, co mu je odebrało. Gdy pielęgniarka podniosła mnie, by pokazać światu, on nie widział we mnie swoich oczu ani jej uśmiechu. Widział mordercę!!! Tam, na korytarzu pełnym zapachu lizolu i strachu, narodził się nie ojciec, a mój pierwszy oskarżyciel.
W lustrze widzę faceta, który wygląda na starszego, niż jest w rzeczywistości. Moje zielone oczy mają w sobie coś z wygasłego ogniska, są bystre, wychwytują każdy detal. Odcień sinej wargi, ułożenie włókna na dywanie, drżenie kącika ust podejrzanego. Ale brakuje w nich blasku. Noszę w sobie to niewidzialne pęto, którego ogniwa wykuwał mój ojciec przy każdym wspólnym posiłku.
„Zabiłem swoją matkę.` Te słowa wciąż dudniły w mojej głowie. Dryń-dryń... wpatrzony w swoją nieogoloną od tygodnia twarz, niesforne ciemne włoski wyrastały tak jak JA, bez kontroli. Dzwonek telefonu wybudził mnie z letargu przed lustrem. Przechodząc przez zaciemniony korytarz mojego mieszkania na poddaszu, chwytam telefon. Widoczny napis na wyświetlaczu „Owens` mówi mi, iż ten dzień jeszcze długo nie dobiegnie końca.
- Mamy nową sprawę - powiedział głos po drugiej stronie. - Morderstwo. Potrzebujemy cię natychmiast, wysyłam lokalizację. Właśnie dlatego lubiłem kapitana Owensa, był konkretny, nie udawał jak ja.

Dziesięć minut później schodziłem po drewnianych schodach kamienicy. Przez szybę w drzwiach było widać, iż słońce gaśnie - ostatnie promienie już za chwilę schowają się za horyzontem. Kierując swoje kroki do forda zaparkowanego naprzeciwko,mojej ulubionej kawiarni u Betty, czułem na twarzy chłodne, wieczorne powietrze. Wsiadłem do środka, a zapach starej tapicerki uderzył mnie w nozdrzy. Przekręciłem kluczyk. Silnik forda mruknął ospale, jakby on też nie miał ochoty na ten wieczór. Wyjeżdżając z bocznej uliczki, wtopiłem się w rzekę czerwonych świateł aut wracających z przedmieść. Ludzie obok mnie, za szybami swoich nowoczesnych SUV-ów, wyglądali na bezpiecznych - planowali kolacje, sprawdzali telefony, żyli w świecie, w którym morderstwo to tylko nagłówek w internecie. Ja jechałem w przeciwną stronę. Każdy przejechany kilometr odcinał mnie od normalności, którą widziałem za oknem, i przybliżał do chłodu, który był moim jedynym domem.

W tylnej szybie żegnam łazienkę, zostawiając za sobą zaparowane lustro i zimne kafelki. Teraz musiałem zmierzyć się z czymś więcej niż własna przeszłość. Dom stał na końcu cichej uliczki, otoczony wysokim żywopłotem w akompaniamencie niebiesko-czerwonych świateł policyjnych. Parkuję niebieską victorię, a sąsiedzi z ciekawością spoglądali zza zasłon, ciekawskie spojrzenia starają się ukryć w półmroku śpiącego osiedla. Mijając kilkoro mundurowych, okazałem swoją legitymację detektywa, podnosząc policyjną taśmę nad głowę. Przekroczyłem próg tego ogromnego domostwa, powietrze było ciężkie od zapachu. Na podłodze leżała kobieta. Zimna, nieruchoma, jakby czas zatrzymał się w tym jednym momencie. Mężczyzna na oko 25-30 lat stał obok, twarz blada, jego brązowe oczy pełne niepokoju, ale coś w jego zachowaniu nie pasowało.

Patrzyłem na przygnębioną twarz faceta, próbując odczytać z jego twarzy prawdę. W mojej głowie wracały słowa, które powtarzałem sobie od lat: „Zabiłem swoją matkę.`

- Adam! - Głos kapitana Owensa zagrzmiał gdzieś za moimi plecami. Odwróciłem się w kierunku dźwięku jego głosu. Stojący na półpiętrze marmurowych schodów, gorączkowo rozmawiał z technikiem. Skinieniem głowy zaprosił mnie do siebie. - Mamy tutaj zabójstwo pierwszego stopnia, kobieta lat 30! Na dole facet. Mąż jak na razie główny podejrzany, chcę, żebyś się tym zajął.

Szybki rzut oka na marmurową posadzkę pod nami. - Przecież to zawsze jest mąż! - Rzuciłem pod nosem, a mój wzrok powędrował znów w dół. Wpatrując się w faceta na dole, pogrążyłem się w myślach. Czy on też nosił w sobie ciężar, którego nie potrafił zrzucić? Czy za tą maską niewinności kryła się prawda, której nikt nie chciał zobaczyć? Moje własne demony szeptały mi do ucha, ale wiedziałem jedno - muszę dowiedzieć się, co naprawdę wydarzyło się tamtego dnia.