— Mamo, tato, witajcie, prosiliście nas, żebyśmy wpadli, co się stało? — Marcia i jej mąż Tomasz po prostu wdarli się do rodzinnego mieszkania.

Mamo, tato, cześć, prosiliście nas przyjechać, co się stało? Jagoda ze swoim mężem Tomkiem wpadli prosto do mieszkania rodziców.
W rzeczywistości wszystko zaczęło się już dawno. Mama zachorowała, przeszła ciężką chorobę, drugi etap

Mama przeszła chemioterapię, potem radioterapię. W końcu nastąpiła remisja, włosy nieco odrosły. Ale spokój był przedwczesny stan zdrowia ponownie się pogarszał.

Jagodo, Tomku, dobry wieczór, wpadajcie, mama, blada i chuda niczym młoda dziewczyna, przywitała ich.

Dzieci, proszę, usiądźcie. Mamy do was nietypową prośbę, posłuchajcie, tata, lekko zdezorientowany, dodał.

Jagoda i Tomek usiedli na kanapie, czekając na słowa matki. Irena westchnęła i spojrzała na męża Borysa, jakby szukając wsparcia.

Jagodo, Tomku, nie zdziwcie się, mam do was dość osobliwą prośbę. Otóż bardzo was prosimy.

Adoptujcie dla nas z tatą chłopca, proszę! Nie damy mu szansy z powodu wieku i innych przyczyn.

Wśród nich zapadła chwilowa cisza.

Pierwsza odruchowo przemówiła córka:

Mamo, myślę, iż bardzo się zdziwisz, od dawna planowaliśmy to powiedzieć, ale baliśmy się. Ja i Tomek bardzo chcemy synka, a mamy już dwie córeczki twoje i taty wnuczki.

Nie ma gwarancji, iż trzecie dziecko będzie chłopcem. Poza tym, zdrowie już nie jest takie, jak dawniej.

Jagoda jest po cesarskim cięciu. Lekarze odradzają kolejne porody. Myśleliśmy, iż może naprawdę weźmiemy z domu dziecka chłopca.

Do naszej rodziny, małego ukochanego synka. A nagle mówisz nam to samo, mamo Skąd bierzesz takie myśli?

Jagodo, nie wiem od czego zacząć Irena, drżąc, przejechała ręką po wyrastającym włosie, po prostu znów poczułam się gorzej.

Wtedy do mnie weszła przyjaciółka, ciocia Nadia ze starej pracy, pamiętasz ją? Miała kiedyś znamiona nad okiem, prawie zasłaniały oko.

Bała się, iż trzeba je usuwać, bo mogą się przekształcić. Teraz Nadia przyleciała nie ma żadnych znamion, wygląda świetnie.

Pojechała do babci Zuzanny na wieś, porozmawiała z nią. I tak Nadia przyjechała do nas pojechaliśmy do Zuzanny, bo ludzie z innych miast przyjeżdżają, ona pomaga wielu. Pomyślałam, co tracę, i pojechaliśmy.

Jagoda i Tomek słuchali matczynej opowieści, wstrzymując oddech, ale nie do końca rozumieli, dokąd to zmierza.

No więc, dzieci kontynuowała Irena babcia Zuzanna od razu zadała mi dziwne pytanie: czy mam syna?

Kiedy usłyszała, iż mam jedną córkę Jagodę i dwie ukochane wnuczki, Martę i Tosiówę, babcia Zuzanna natarczywie dopytywała: a co z córką?

Zaskoczyło mnie, bo nikt poza mną i tatą nie wiedział, iż miałam późny poroniony płód. Miał to być chłopiec, pierworodny, dla ciebie, Jagodo.

Ale nie przeżył Irena nerwowo szarpała rękawy koszulki.

Co dalej? spytała Jagoda, patrząc dużymi oczami.

A dalej to, co babcia Zuzanna powiedziała: adoptuj chłopca. Odeszła, a łzy spłynęły po moich policzkach, jakbym była winna, iż nie udało mi się zachować pierworodnego synka.

Teraz muszę dać ciepło i miłość innemu chłopcu, przywrócić równowagę.

I wiecie co? Posłuchałam siebie naprawdę tego chcę. Z tatą możemy dać dziecku ciepło, miłość i wszystko, czego potrzebuje!

Nie dla własnego powrotu do zdrowia, ale dlatego, iż po prostu pojawiło się świadome pragnienie uratować od sierotstwa i samotności choć jedno małe życie. Rozumiecie mnie?

Mamusiu, rozumiem cię i w pełni wspieram Jagoda, ze łzami, rzuciła się w ramiona matki zróbmy to!

Jagoda i Tomek wcześniej skontaktowali się z dyrekcją domu dziecka, chcąc adoptować małego chłopca. Zostali zaproszeni, by zobaczyć dzieci.

Irena i Borys, oczywiście, pojechali z nimi. W pokoju zabaw na dywanach siedzieli i bawili się maluchy od trzech lat wzwyż.

Mamo, patrz, jaki rudy chłopczyk, taki jak ty, jakby z zapałem układał wieżę z klocków. Z takim zapałem choćby język wystawił Jagoda szepnęła, wskazując na jednego z dzieci leżących na podłodze.

Irena spojrzała i też mu się spodobał. Nagle z kąta pokoju dobiegł nieczytelny szept.

Irena odwróciła się w rogu, obok nich, stał starszy chłopiec z smutnymi oczami. Szepnął coś ledwo słyszalnego.

Mówisz do nas? Powiedz trochę głośniej, nie rozumiem poprosiła Irena.

Chłopiec podszedł i powtórzył: Ciociu, proszę, weźcie mnie, obiecuję, iż nigdy nie pożałujecie. Weźcie mnie

Jagoda i Tomek gwałtownie załatwili wszystkie papierki i adoptowali Mikolaja. Marta i Tosia były dumne, iż mają teraz braciszka.

Mikolaj gwałtownie się przyzwyczaił, nazywał Jagodę i Tomka mamą i tatą. Często odwiedzał babcię Irenę i dziadka Borysa, bo mieszkali niedaleko i szkołę można było iść pieszo.

Irenę nazywał dziwnie nie babcią, a mama Ira. Sam tak go nazywał. A ona, wstrzymując oddech, patrzyła na Mikolaja i wydawało jej się, iż to naprawdę jej syn, ten, który nie przeżył.

Z naciskiem lekarzy Irena rozpoczęła nowy cykl leczenia, ale nic nie pomagało, jej stan się pogarszał.

Mikolaj patrzył jej w oczy, gładził krótkie włosy.

Mamusiu Iro, dlaczego chorujesz? Chcę, żebyś wyzdrowiała!

Nie wiem, Mikoluś, tak bywa, ale postaram się wyzdrowieć, obiecuję Irena lubiła, gdy tak go nazywał mama Ira.

Borys rozmawiał z lekarzem, który nalegał na operację.

Jakie są szanse? zapytał Borys.

Lekarz nie owijał w bawełnę:

Pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. Zrobimy wszystko, co w naszej mocy, i to ją uratuje.

I Borys z Ireną podjęli decyzję.

W dniu operacji wszyscy byli napięci. Jagoda nieprzerwanie dzwoniła do taty. Tata umówił się z lekarzem, iż poinformuje go, gdy będzie jasność, a Borys był jak na igłach.

Nie wiedział od razu, gdzie jest Mikolaj. Borys odnalazł chłopca w ich sypialni, przy krześle z szlafrokiem Ireny.

Mikolaj nie słyszał, jak Borys wszedł, siedział na podłodze, twarz przytłaczona szlafrokiem, płakał i cicho powtarzał:

Mamusiu Ira, nie odchodź, nie chcę cię znowu stracić, proszę! Chcę, żebyś była zawsze przy mnie, mamo Ira!

Dźwięk telefonu wzburzył zarówno Borysa, jak i Mikolaja.

Dzwonił lekarz, głos był zmęczony i pozbawiony radości; serce Borysa zamarło, jakby miał pięć…

Czy to koniec? Czy Irenka nie przeżyła operacji?

Borysie? Tu Michał Nowak, operacja była trudna, ale zakończyła się sukcesem, twoja żona wytrzymała.

Była na krawędzi, pierwszy raz widziałem coś takiego, jakby ktoś z góry podtrzymywał ją w chwilach, gdy wydawało się, iż życie może się przerwać.

Gratuluję, żyje, ma przed sobą jeszcze wiele lat, ma powód do życia

Dziękuję, dziękuję, doktorze! Borys objął Mikolaja.

Rozumiesz, wszystko jest w porządku, nasza mama Ira żyje! Jakie to szczęście, iż jesteś z nami, mały.

Przepraszam, iż słyszałem, jak prosiłeś za mamę Irę, dziękuję ci, mój drogi synku!