Kraków po zamachu. Miasto potrzebuje realnego bezpieczeństwa, nie pozornych gestów. (Nie)Polityczny Kraków

Zamach na krakowskim Rynku postawił nas w nowej rzeczywistości. Jest to rzeczywistość pełna pytań i wątpliwości, ale i z wnioskiem krzepiącym – choć trudno w to uwierzyć.

W oczywisty sposób nie ma słów na wyrażenie bestialstwa człowieka, który dopuścił się tak okrutnego czynu. Nie ma też dostatecznych informacji o jego motywacjach. Jednak rzeczywistość po zamachu to rzeczywistość, która i tak mówi nam wiele o ludzkiej naturze.

Choć sam zamach był wydarzeniem porażającym, nie mniej porażające są reakcje wyrażające aprobatę lub choćby podziw dla sprawcy. Jest to w istocie takie samo bestialstwo jak to, które obserwowaliśmy minionej soboty. Dlatego tak ważna jest adekwatna reakcja władz na propagowanie i gloryfikację aktów agresji w sieci. Ta reakcja następuje i jest szansą na zerwanie z internetową anonimowością osób szerzących nienawiść. Wielu zasłoni się tym, iż wychwytywanie nienawistnych komentarzy to zamach na wolność, zwłaszcza wolność słowa. Prawda jest jednak taka, iż trudno o większy zamach na wolność niż to, co zdarzyło się 7 listopada w centrum Krakowa. Tak więc każdy, kto wychwala zamach na wolność, nie ma moralnego mandatu, by, obrzucając innych błotem, o tę wolność się dopominać.

Podobną odrazą napawają też pierwsze reakcje niektórych mediów i środowisk politycznych, chcących wprząc sobotnią tragedię w nurt bieżącej walki politycznej. To może się udać, co świadczy jak najgorzej o etyce mediów, klasie politycznej, ale niestety i o nas, wierzących takim mediom i politykom. Jedną z najbardziej piramidalnych bzdur, która wybrzmiała jako komentarz do wydarzeń z 7 listopada, była ta, iż Policji nie było na miejscu, bo funkcjonariuszy wysłano do obstawiania siedziby Trybunału Konstytucyjnego. Kto traktuje taką narrację jako użyteczne narzędzie polityczne, jest (jeśli to określenie jeszcze coś znaczy) złym człowiekiem, kto w nią wierzy, ma szczęście, jest bowiem tylko głupcem.

Naturalnie, po sobotnim zamachu wiele mówimy o bezpieczeństwie. To słuszne, jednak ważne jest też, byśmy nie wylali dziecka z kąpielą. Ważne, by budować świadomość, jak zachowywać się w sytuacjach kryzysowych i nie ulegać informacyjnej manipulacji. Czy ważne są zapory zagradzające wjazd na Rynek? Tu można mieć wątpliwości. Tam już doszło do zamachu, ale równie dobrze mógł się on zdarzyć dzień wcześniej pod stadionem podczas krakowskich derbów, w weekendowy wieczór na Kazimierzu albo w niedzielny poranek przed którymś z obleganych przez pielgrzymów krakowskich sanktuariów. Innymi słowy, wszędzie i każdego dnia. Zamach na Rynku ma wymiar symboliczny, to uderzenie w najważniejszy punkt miasta. I tylko pod tym względem ustawianie zapór ma sens. To jest bezpieczeństwo pozorne. Może w naszej świadomości będzie łatwiej w tych dniach spacerować po Rynku, ale to wszystko.

Kluczowe jest inwestowanie w realne bezpieczeństwo. I właśnie w tym kontekście pojawiają się dobre informacje. Policjanci, lekarze i inni przedstawiciele personelu medycznego wykazali bezprzykładne bohaterstwo oraz najwyższy profesjonalizm, który sprawił, iż gwałtownie unieszkodliwiono zamachowca i uratowano dziesiątki istnień ludzkich. Gwarancja bezpieczeństwa jest więc droższa niż betonowa zapora, bo wyszkolenie ludzi jest znacznie bardziej kosztowne. A to właśnie ci ofiarni ludzie są rękojmią tego, iż Kraków znów jest i będzie bezpiecznym miastem. Wbrew politykierom, pseudomediom i szaleńcom.

Jakub Olech, politolog, wykładowca akademicki, Krakowianin z importu, obserwator (bliższy) i uczestnik (dalszy) życia miasta i regionu.