Kobieta uciekła z domu, zostawiła męża i dzieci, a po dwóch dniach otrzymała list Po powrocie z pra…

Kobieta uciekła z domu, zostawiła męża i dzieci, a dwa dni później otrzymała list

Wieczór rozpoczął się jak każdy inny. Po powrocie z pracy Andrzej marzył tylko o tym, by rozsiąść się wygodnie na kanapie przed telewizorem i obejrzeć mecz Legii Warszawa. Chciał na chwilę zapomnieć o domowych obowiązkach, udając, iż krzyki dzieci to tylko odległy szum.

Jednak tego dnia wszystko miało się diametralnie zmienić. Z głośnym trzaskiem drzwi jego żona, Zuzanna, wyszła, nie oglądając się za siebie, tracąc wreszcie cierpliwość. Dzieci zostały przy ojcu. Spokój mężczyzny z butelką piwa w ręce rozwiał się jak dym. Dwa dni później, taszcząc ciężar swojej winy, Andrzej napisał do Zuzanny list:

Moja Zuziu,

Kilka dni temu pokłóciliśmy się. Wróciłem z pracy wykończony. Była godzina dwudziesta i chciałem tylko rzucić się na kanapę, obejrzeć mecz.

Byłaś rozdrażniona i przemęczona. Dzieci kłóciły się, krzyczały, a ty próbowałaś położyć je spać.

Podgłośniłem telewizor, by je zagłuszyć.

Czy naprawdę tak byś umarł, gdybyś choć trochę pomógł i zajął się dziećmi? zapytałaś, ściszając pilotem głos.

Poirytowany odburknąłem: Cały dzień haruję, żebyś mogła siedzieć w domu i bawić się lalkami.

Awantura rozgorzała na dobre, oskarżenia leciały jak śnieg na Placu Zbawiciela w listopadzie. Płakałaś zmęczona, zła, wyczerpana. Powiedziałem wiele gorzkich słów. Wybiegłaś z domu, zostawiając mnie samego z dziećmi.

Musiałem sam zadbać o kolację, wykąpać i położyć je spać. Rano nie wróciłaś. Wziąłem urlop na żądanie i zostałem w domu.

Przez te dni przechodziłem przez histerie i rozpacz.

Cały dzień latałem po mieszkaniu nie miałem choćby chwili na szybki prysznic.

Byłem zamknięty w czterech ścianach, nie rozmawiając z nikim starszym niż dziesięć lat.

Nie mogłem choćby spokojnie zjeść obiadu, bo dzieci ciągle czegoś potrzebowały.

Czułem się tak wyczerpany, iż mógłbym przespać dwadzieścia godzin z rzędu, tylko to nierealne, bo któreś dziecko budzi się i płacze co trzy godziny.

Przeżyłem bez Ciebie dwa dni i jedną noc. To wystarczyło, by zrozumieć wszystko.

Zrozumiałem, jak bardzo jesteś zmęczona.

Dopiero teraz pojąłem: bycie matką to wieczne poświęcenie.

Wiem już, iż to sto razy trudniejsze niż siedzenie w biurze do osiemnastej i podejmowanie ważnych decyzji finansowych.

Zrozumiałem, iż dla dzieci zrezygnowałaś ze swojej kariery i niezależności finansowej.

Dopiero teraz widzę, jak trudne jest to, gdy budżet domowy zależy nie od Ciebie, a od partnera.

Pojąłem, z czego rezygnujesz, kiedy odmawiasz wyjścia na spotkanie z koleżankami czy na fitness. Nie możesz realizować swoich pasji ani dobrze się wyspać.

Czuję to, co czujesz, gdy jesteś zamknięta sama z dziećmi i wszystko inne na zewnątrz toczy się bez Ciebie.

Zrozumiałem, dlaczego boli Cię, gdy moja mama krytykuje Twoje metody wychowawcze nikt nie rozumie dzieci tak, jak ich matka.

Dojrzałem do tego, iż matki mają największą odpowiedzialność w społeczeństwie, choć tak rzadko ktoś je docenia lub chwali.

Nie piszę tego listu tylko dlatego, iż bardzo mi Ciebie brakuje. Nie chcę, żeby w Twoim życiu minął choćby jeden dzień, podczas którego nie usłyszysz ode mnie:

Jesteś niesamowicie dzielna, robisz coś wspaniałego i bardzo Cię podziwiam!

Rola żony, mamy i opiekunki domowego ogniska, choć jest najważniejsza, nigdy nie dostaje zasłużonego szacunku. Przekaż ten list swoim przyjaciółkom, byśmy wreszcie zaczęli doceniać najważniejszy zawód świata zawód matki.