Kaliszanin w Irlandii

Jeśli irlandzki pracodawca potrzebuje pracownika po godzinach pracy, musi poprosić Polaka. Irlandczyk wolny czas woli spędzać w pubie.
Czystość, uprzejmość i życzliwość, zadowoleni, uśmiechnięci ludzie, bogaty kraj – oto obraz dzisiejszej Irlandii. Aż trudno uwierzyć, iż jeszcze kilkadziesiąt lat temu Irlandia należała do zachodnioeuropejskiej drugiej ligi, a w latach 20. XX w. wyemigrowało za chlebem do USA kilka milionów ludzi. A wielu zmarło z głodu. Cel – Irlandia
Przez dwadzieścia parę lat Darek prowadził własne interesy. Jeszcze w latach 80., kiedy polonez był szczytem luksusu i marzeniem milionów, on jeździł dobrymi zachodnimi samochodami. Początek lat 90. przywitał w dobrej, a choćby bardzo dobrej kondycji finansowej, ale już na początku wieku było gorzej. Co prawda w międzyczasie zdołał zbudować duży dom, ale na „dopieszczenie” wnętrz już nie starczyło. Interes szedł coraz gorzej, czego bezwzględny „cesarz” nie przyjmował do wiadomości – płać ZUS, aż padniesz. I padł. Wytrzymał kilka miesięcy bez pracy. Kupka zgromadzonych przez lata oszczędności topniała szybko. Pewnych kosztów związanych z najpilniejszymi pracami na budowie nie dało się uniknąć, jeść też trzeba, a w domu pięć gąb do żywienia – on, trójka dzieci i niepracująca żona. Wpadł w długi. Darek jest mężczyzną pracującym, żadnej pracy się nie boi. – Pożyczałem w nadziei, iż znajdę pracę i długi