Gdy ważyło się ludzkie życie – bohaterowie wśród nas

Zdjęcie: bohaterowie wśród nas

W obliczu terroru pokazali, czym jest odwaga, służba i odpowiedzialność za drugiego człowieka. Dwaj młodzi policjanci, którzy mimo odniesionych ran powstrzymali uzbrojonego napastnika, chirurdzy ratujący życie na ulicy, pielęgniarka, która zamiast szukać schronienia ruszyła do poszkodowanych, oraz wolontariusze z Irlandii. Tragedia, która 7 listopada wstrząsnęła Krakowem i całą Polską, odsłoniła również postawy zasługujące na najwyższy szacunek. To właśnie o takich ludziach powinniśmy dziś mówić.

Sobotnie popołudnie w Krakowie zamieniło się w dramat, którego skala jeszcze niedawno wydawała się niewyobrażalna. Uzbrojony napastnik otworzył ogień do przypadkowych osób na Rynku Głównym. Zginęło sześć osób, kilkanaście kolejnych zostało rannych. W jednej chwili miejsce codziennych spotkań mieszkańców i turystów stało się areną walki o ludzkie życie.

Wydarzenia te pozostaną bolesnym doświadczeniem dla rodzin ofiar i całego społeczeństwa. Jednak obok pamięci o zabitych i cierpieniu poszkodowanych zasługują na uwagę także ci, którzy w chwili największego zagrożenia wykazali się niezwykłą odwagą.

Policjanci, którzy nie ustąpili przed napastnikiem

Starszy posterunkowy Jakub Kulik i starszy posterunkowy Artur Morański, funkcjonariusze Komisariatu Policji I w Krakowie, podjęli pościg za uzbrojonym mężczyzną. W rejonie skrzyżowania ulic Dietla i Stradomskiej doszło do dramatycznej konfrontacji.

Napastnik dysponował bronią o znacznie większej sile ognia niż pistolety służbowe policjantów. Obaj funkcjonariusze zostali postrzeleni, jednak mimo odniesionych obrażeń zdołali powstrzymać sprawcę.

Szczególnie dramatyczny był moment, w którym ciężko ranny Jakub Kulik przez cały czas podejmował działania, aby unieszkodliwić napastnika. Dopiero po zakończeniu interwencji osunął się na ziemię.

Ich reakcja prawdopodobnie zapobiegła kolejnym ofiarom. Obaj zapłacili za swoją odwagę wysoką cenę, trafiając do szpitali z poważnymi obrażeniami.

Jakub Kulik ma zaledwie 24 lata. Wcześniej służył w wojsku i angażował się w działalność Ochotniczej Straży Pożarnej. Artur Morański ma 27 lat. Obaj należą do pokolenia młodych funkcjonariuszy, których postawa przypomniała, iż policyjny mundur oznacza nie tylko uprawnienia, ale przede wszystkim odpowiedzialność za bezpieczeństwo innych.

Lekarze, którzy przywracali nadzieję

W pobliżu miejsca zatrzymania napastnika znajdowali się dwaj chirurdzy Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie — prof. Michał Pędziwiatr i dr Mateusz Wierdak. Spędzali czas z rodzinami w pobliskiej restauracji, gdy rozległy się strzały.

Kiedy bezpośrednie zagrożenie ustało, ruszyli do rannych. Nie mieli przy sobie wyposażenia sali operacyjnej ani specjalistycznych narzędzi. Mieli natomiast wiedzę, doświadczenie i świadomość, iż każda sekunda może przesądzić o czyimś życiu.

Dr Mateusz Wierdak podjął próbę opanowania masywnego krwawienia u ciężko rannego policjanta. Prof. Michał Pędziwiatr zajmował się oceną stanu poszkodowanych i organizacją dalszej pomocy, w tym skierowaniem jednego z funkcjonariuszy do szpitala dysponującego odpowiednim zapleczem specjalistycznym.

Według relacji profesora natychmiastowa interwencja dr. Wierdaka miała decydujące znaczenie dla uratowania życia policjanta.

Obaj lekarze podkreślali później, iż nie działali sami. Towarzyszyli im policjanci, ratownicy i inne osoby udzielające pomocy. W chwili tragedii nie liczyły się stanowiska ani tytuły naukowe, ale umiejętność wspólnego działania.

Pielęgniarka z Jarocina – zamiast uciekać, ruszyła ratować

Historia Iwony Kościelnej pokazuje, iż odwaga nie zawsze wiąże się z mundurem czy służbowym obowiązkiem. Czasem ujawnia się w decyzji człowieka, który wie, iż ktoś potrzebuje pomocy, i nie potrafi pozostać obojętny.

Sześciu wolontariuszy z Irlandii

Wśród ludzi niosących ratunek znaleźli się także członkowie Dublin Civil Defence, irlandzkiej organizacji obrony cywilnej.

Sześcioro wolontariuszy przebywało w Krakowie prywatnie. Kiedy rozległy się strzały, początkowo szukali schronienia. Gdy napastnik oddalił się i możliwe stało się bezpieczne udzielanie pomocy, rozpoczęli działania ratunkowe.

Wykorzystując swoje przeszkolenie, pomagali poszkodowanym, podejmując czynności ratujące życie, w tym tamowanie krwawień i resuscytację.

Nie byli w Polsce na służbie. Nie mieli obowiązku angażowania się w akcję ratunkową. Zrobili to, ponieważ ludzie potrzebujący pomocy nie mają narodowości.

Ich zachowanie przypomina, iż solidarność i odpowiedzialność za bliźniego są wartościami, które potrafią łączyć ludzi ponad granicami.

Bohaterstwo także w codziennej służbie

Na uznanie zasługują również zespoły Krakowskiego Pogotowia Ratunkowego, lekarze, pielęgniarki, dyspozytorzy, policjanci zabezpieczający teren i wszyscy, którzy uczestniczyli w ratowaniu poszkodowanych.

W akcji brało udział 15 zespołów ratownictwa medycznego Krakowskiego Pogotowia Ratunkowego. Poszkodowani trafiali do sześciu krakowskich szpitali, gdzie personel medyczny kontynuował walkę o ich zdrowie i życie.

Za każdą taką interwencją stoją konkretni ludzie, ich doświadczenie, opanowanie i gotowość do podejmowania odpowiedzialnych decyzji pod ogromną presją.

Nie wszystkie ich nazwiska poznamy. Nie każda odważna reakcja zostanie zarejestrowana kamerą. Nie umniejsza to znaczenia pomocy, której udzielili.

Patriotyzm, który widać w czynach

W przededniu Narodowego Święta Niepodległości Polska otrzymała bolesne przypomnienie, iż bezpieczeństwo nie jest nam dane raz na zawsze, a za spokojem codziennego życia stoją ludzie gotowi wystawić własne życie na niebezpieczeństwo.

Patriotyzm wyraża się w szacunku do historii, narodowych symboli i państwowych tradycji. Jednak jego szczególnie wymownym świadectwem jest również odpowiedzialność za wspólnotę oraz gotowość do obrony życia i bezpieczeństwa drugiego człowieka.

Właśnie taką postawę zaprezentowali Jakub Kulik i Artur Morański. Podobną wrażliwość pokazali lekarze, pielęgniarka z Jarocina, irlandzcy wolontariusze i wszyscy, którzy w dramatycznych okolicznościach nie pozostawili rannych bez pomocy.

Niech ich odwaga stanie się przykładem, szczególnie dla młodego pokolenia. W świecie, w którym tak wiele uwagi poświęca się sprawcom przemocy, warto z równą determinacją pokazywać ludzi, którzy tej przemocy się przeciwstawiają.

Bohaterowie zasługują nie tylko na podziękowania, ale przede wszystkim na pamięć i najwyższy społeczny szacunek.

Rodzinom ofiar składamy wyrazy współczucia, wszystkim poszkodowanym życzymy powrotu do zdrowia, a ludziom, którzy ruszyli im na ratunek — dziękujemy.

Źródła: Komenda Główna Policji, Komenda Wojewódzka Policji w Krakowie, Szpital Uniwersytecki w Krakowie, Krakowskie Pogotowie Ratunkowe, Polska Agencja Prasowa (PAP), „Rzeczpospolita”, „Fakt”, „Super Express”, Facebook, LinkedIn.