7 listopada w centrum Krakowa 24-letni mężczyzna otworzył ogień do ludzi.

Jakub Kulik został ranny, a mimo to odegrał decydującą rolę w zatrzymaniu napastnika. Dziś sam potrzebuje pomocy — podobnie jak jego partner z patrolu, Artur Morański. Warto zapamiętać oba te nazwiska.

7 listopada w centrum Krakowa 24-letni mężczyzna otworzył ogień do ludzi. Zginęło sześć osób, a ponad dziesięć zostało rannych.

Wśród interweniujących funkcjonariuszy byli Jakub Kulik i Artur Morański. Stanęli naprzeciw napastnika dysponującego bronią o większej sile ognia niż ich pistolety.

Obaj zostali postrzeleni.

Według relacji Jakub, mimo odniesionych ran, zdołał odegrać decydującą rolę w powstrzymaniu sprawcy.

Łatwo przeczytać takie zdanie i przejść do następnej wiadomości. Trudniej zatrzymać się przy tym, co oznacza ono dla dwóch rodzin. Przy czekaniu na telefon ze szpitala. Przy niepewności, czy bliski człowiek odzyska zdrowie i wróci do domu.

Zanim Jakub wstąpił do policji, przez dwa lata służył w 18. Bielskim Batalionie Powietrznodesantowym. Później wybrał służbę policyjną — pracę, w której niebezpieczne wezwanie może nadejść w każdej chwili.

Po ataku pojawiły się apele o oddawanie krwi, aby wesprzeć jego leczenie. Człowiek, który interweniował w obronie innych, sam potrzebował pomocy.

9 listopada przekazano, iż obaj policjanci odzyskali przytomność. To wiadomość dająca nadzieję, choć nie oznacza jeszcze końca leczenia i powrotu do zdrowia.

Nie da się dokładnie policzyć, ilu kolejnym ofiarom zapobiegli swoim działaniem. Można jednak dostrzec ich odwagę i cenę, jaką za nią zapłacili.

Jakub Kulik i Artur Morański zasługują na szacunek.

Ale poza słowami uznania warto życzyć im czegoś bardzo zwyczajnego: powrotu do bliskich, spokojnego snu, odzyskania sił i realizacji planów, które tamtego dnia zostały przerwane.

Bo za policyjnym mundurem stoi człowiek. A po wszystkim to właśnie ten człowiek musi wrócić do swojego życia.